ما یکى از گرفتارى‌هاى بزرگمان در زمان طاغوت گرفتارى به دست مطبوعات بود. طاغوت مهره‌هائى که در خدمت او بودند و در خدمت اجانب، انتخاب مى‌کرد و زبده‌هاى آنها را انتخاب مى‌کرد براى اداره مطبوعات و براى تبلیغات به ضد اسلام و به ضد کشور، لکن با آب و رنگ اسلامى و ملى. من نمى‌دانم که صدمه‌اى که کشور ما و اسلام از مطبوعات در زمان طاغوت دید بیشتر بود یا صدماتى که از سایر ارگان‌هاى طاغوتى.

مطبوعات که حامل پیام ملت و حامل پیام اسلام باید باشد و مبلغ احکام اسلام و مجرى احکام اسلام و مهذب جامعه باید باشد و اخلاق را در جامعه باید پخش بدهد، اخلاق الهى را، در زمان طاغوت درست بر عکس همه این معانى ماموریت داشتند که کشور ما را با آن تبلیغات دامنه‌دار این رسانه‌هاى طاغوتى، تمام مسائل اسلامى و تمام مسائل کشورى را به طرف منافع طاغوتى سوق دهند و صدمه‌اى که اسلام از مطبوعات و رسانه‌هاى طاغوتى خورد از کمتر دستگاه‌هائى خورد و آنقدر که جوان‌هاى ما را این مطبوعات فاسد و آن مجله‌هاى فاسدتر و آن رادیو و تلویزیون‌هاى فاسدتر به فساد کشیدند معلوم نیست که مراکز فساد آنقدر به فساد کشیده باشند. این مجلات بود و این مطبوعات و این رادیو و تلویزیو ن و تمام این رسانه‌هاى گروهى بود که جوان‌هاى ما را به جاى اینکه به طرف دانشگاه بکشد، به طرف علم و ادب بکشد، به طرف فساد کشاند. جوان‌ها زود متاثر از امور مى‌شوند: جوان‌ها یک نهال نورس هستند که این نهال نورس زود آسیب مى‌بیند و زود هم تربیت مى‌شود و همین جوان‌ها در زمان طاغوت که به هر جا مى‌رفتند فساد را مى‌دیدند، مجله مى‌خریدند، پر از فساد و پر از فحشا بود، روزنامه مى‌خریدند، پر از تبلیغات ضد انسانى و اسلامى بود، هر جاى مملکت مى‌رفتند، مراکز فساد پخش بود، نمى‌شد که در یک همچو مرکز فساد و در یک همچو کشورى که همه چیزش رو به فساد رفته بود، اینها یک انسان صحیح بار بیایند، آنهائى که براى چاپیدن این کشورها نقشه کشیدند، آنها استادها و متفکرینى بودند که مى‌دانستند چطور یک کشور را مى‌توانند به واسطه آن برنامه‌هائى که دارند خواب کنند و جوان ما را تهى کنند از آن انسانیت و اسلامیتى که باید داشته باشند تا راه را باز کنند براى چاپیدن و براى بردن همه ذخائر کشور ما و کردند و آن کردند که در ظرف (خصوصا در ظرف) پنجاه و