من اولاً معذرت مى‌خواهم که طولانى نباید صحبت کنم و اطباء از اصل صحبت بلکه ممنوع کردند لکن گاهى یک قدرى‌اش را اجازه داده‌اند و از شما آقایان تشکر کنم که در اینجا آمدید و یک بعضى مسائل را با هم صحبت کنیم. شما اکثراً وضع پلیس و سایر قواى مسلحه را، نظامى و انتظامى را در زمان سابق مطلعید. مطلعید که این قواى نظامى و انتظامى از ملت به طورى جدا بود که هیچ کدام از طبقات چشم دیدن طبقه دیگر را نداشتند و این نکته‌اش این بود که سران پلیس، سران ارتش و سران شهربانى و سایر قواى مسلحه اشخاصى بودند که با کارهایى که کردند و کارهایى که تحمیل مى‌کردند به زیردستان خودشان، وسایل نفرت ملت را از مطلق قواى مسلحه فراهم مى‌کردند. شما مى‌دانید که وقتى که یک پلیس، یک پاسبان وارد بازار مى‌شد، هم این مى‌خواست به مردم یک تحمیلاتى بکند و هم مردم مى‌خواستند که از گیر او فرار کنند و نفرت داشتند از او. در عین حالى که پلیس و همین طور ژاندارمرى و همین طور ارتش، اینها به حسب وضع اولى که وجود آمده است، این است که اینها براى کشور و براى ملت خدمتگزار باشند، نه حاکم. اصل دولت هم همین است حتى مثل دولت حقه حضرت امیر سلام الله علیه که ولى امر بر همه چیز بود معذلک آن حکومتى که در صدر اسلام بود، در خدمت مردم بود، اینطور نبود که حکومت بخواهد حکومت کند و مردم همین طور بى‌خود اطاعت کنند. اینطور نبود که حکومت بخواهد به وسیله قدرتى که دارد اجحاف کند به مردم و ظلم کند که مردم به واسطه آن ظلم از او متنفر باشند و الان هم که وضع تغییر کرده است و انشاء الله امیدوارم که دیگر این وضع برنگردد به آن اوضاعى که در سابق بود، وظیفه همه ما و همه شما و همه کسانى که دست‌اندر کار امور مردم هستند، از دولت و از همه، این وضع را پیدا بکنند که خودشان را خدمتگزار بدانند. از آن نقطه اولى که آقاى بنى صدر هستند تا آن مراتبى که هستش، حکومت‌ها باید خدمتگزار مردم باشند. مردم احساس کنند که اینها به نفع آنها عمل مى‌کنند. اگر مردم احساس این را بکنند که پلیس براى حفظ مصالح آنهاست، پلیس نمى‌خواهد که به آنها تحمیلى بکند، مردم با آغوش باز پلیس را در برمى‌گیرند و از پلیس پشتیبانى کنند سابق که ملاحظه کردید همچو مجلسى که پلیس و مردم دیگر و زن‌ها و مردها و ملت، اینها در یک جا مجتمع نمى‌شدند، اینها همه از هم دورى مى‌جستند و لهذا اگر