چه مجلس شورانگیزى است و چه اجتماع مبارکى، یک روز بود که دانشگاه و حوزه‌هاى علمیه نه آنکه از هم جدا بودند، جوى بوجود آورده بودند که با هم شاید دشمن بودند، نه دانشگاهى تحمل روحانى را داشت و نه روحانى تحمل دانشگاهى. اساس هم این بود که این دو قشرى که با اتحادشان تمام ملت متحد مى‌شوند، از هم جدا نگه دارند و باهم مخالفشان کنند تا ملت اتحاد پیدا نکند. بحمدالله در این نهضت اسلامى، این انقلاب اسلامى، این تحول بزرگ حاصل شد که هیچ یک از این دو طایفه خودشان را از دیگرى انشاء الله جدا نمى‌دانند. آن وحشتى که دانشگاهى‌ها از معمم داشتند و آن وحشتى که معممین از دانشگاهى‌ها داشته اند، به اذن خداى تبارک و تعالى مرتفع شد و حالا شما برادران دانشگاهى و برادران روحانى در کنار هم براى رفع مشکلات و براى به پیروزى رساندن انقلاب مجتمع هستید.

دانشگاه و حوزه‌هاى علمیه روحانیون مى‌توانند دو مرکز باشند براى تمام ترقیات و تمام پیشرفت‌هاى کشور و مى‌توانند دو مرکز باشند براى تمام انحرافات و تمام انحطاطات. از دانشگاه هست که اشخاص متفکر متعهد بیرون مى‌آید. اگر دانشگاه، دانشگاه باشد، اگر دانشگاه واقعاً دانشگاه باشد و دانشگاه اسلامى باشد یعنى در کنار تحصیلات متحقق در آنجاتهذیب هم باید، تعهد هم باشد، یک کشورى را اینها مى‌توانند به سعادت برسانند. و اگر حوزه‌هاى علمیه مهذب باشند و متعهد باشند، یک کشور را مى‌توانند نجات بدهند. علم تنها اگر ضرر نداشته باشد، فایده ندارد. تمام این، وقتى ما به یک نظر وسیعى به همه دنیا و به همه دانشگاهائى که در دنیا هست بیندازیم، تمام این مصیبت‌ها که براى بشر پیش آمده است ریشه‌اش از دانشگاه بوده، ریشه‌اش از این تخصص‌هاى دانشگاهى بوده. اینهمه ابزار فناى انسان و اینهمه پیشرفت‌هایى که به خیال خودشان در ابزار جنگى دارند، اساسش از دانشمندانى بوده که از دانشگاه بیرون آمده‌اند. دانشگاهى که در کنار او اخلاق نبوده است، در کنار او تهذیب نبوده است و تمام فسادهائى که در یک ملتى یا ملت پیدا شده از حوزه‌هاى علمیه‌اى بوده که متعهد به دستورات اسلامى نبوده‌اند. تمام این ادیانى که ساخته شده است از دانشمندان و علما سرچشمه گرفته است ؛ علمى که پهلوى او اخلاق و تعهد اسلامى نبوده است، تهذیب نبوده است. دنیا را