من سلامت همه آقایانى که از خارج به کشور خودتان آمدید، چه اعضاى سفارتخانه‌ها و سفرا و چه دانشجویان عزیز خارج کشور، از خداى تبارک و تعالى خواستارم. من گمان مى‌کنم که تکلیف شما آقایان که در خارج هستید و در سفارتخانه‌هاى اسلامى ایران در بیرون از کشور هستید و همین طور جوانان عزیز ما که در خارج کشور هستند، مشکل‌تر است تکلیفتان از ما که در داخل هستیم. براى اینکه ملت ما وضع اسلام و جهات اسلامى را مى‌دانند و اگر فرض کنید یک گروهى یا یک شخصى بر خلاف اسلام رفتار کند، آنها آن شخص را، آن گروه را محکوم مى‌کنند، و اما شما در محیطهائى هستید که آن محیطها مثل غرب، مثل جاهائى که ملت‌ها اسلامى نیستند یا اگر اسلامى باشند توجه به مسائل، باز آنطور که باید پیدا نکردند، اگر چنانچه شما شخصاً یا سفارتخانه‌هایتان وضعش یک وضعى باشد که با اسلام درست جور نیاید، در آنجا خواهند گفت که اسلام همین است. اگر بنا باشد که سفارتخانه‌هاى ما در خارج از کشور به همان وضع طاغوتى یا نزدیک به وضع طاغوتى باشند، معنایش این است که باز اسلام در سفارتخانه نرفته است. مع الاسف تا آنجا که به من در طول این مدت اطلاع دادند (که اخیراً را درست نمى‌دانم) سفارتخانه‌هاى ما، سفارتخانه‌هاى اسلامى که باید باشد نیست، چه در مکان‌ها و چه در کیفیت مستخدمینى که آنجا هستند و خصوصاً مستخدمین زن و چه در سایر جهاتى که هست، باز احساس درست نشده است که جمهورى اسلامى یعنى چه. بعض از سفرائى که پیغمبر اکرم صلى الله علیه و آله و سلم به دربار سلاطین بزرگ آنوقت فرستاده بودند اینها وقتى وارد شدند با شمشیر خودشان آن پارچه‌اى که حریر بود زدند کنار. این شکستن آن دماغ فرعونى سلاطین آن زمان بود. مطلب به نظر ساده مى‌آید لکن مسأله اینطور نیست. اینها که رفتند، یک اعراب ساده‌اى بودند، متعهد به اسلام بودند، از اول خواستند بفهمانند که وضع ما چى است و ما برخوردار از چه مکتبى هستیم و اینطور جلال و جمال و دستگاه به ما تاثیرى نمى‌کند. بسیارى هستند که وقتى که یک شخصیت خیلى به نظر خودشان عالى را دیدند، دست و پایشان را گم مى‌کردند و مى‌کنند خصوصاً در زمان قدرتهاى بزرگ و در این نیم قرنى که ما مبتلا بودیم، جلوى او هم همین طور. یک حکومت