با ما مخالفت نکنید، اشکال ندارد. اینها از این مجالس از آن جنبه سیاسى‌اش مى‌ترسند. امروز هم مجالس ما تحول در آن پیدا شده است، مثل سابق نیست، متحول شده است، همه افراد ملت ما، مجالس ما متحول شده است. لکن گمان نکنند آنهائى که جنبه‌هاى سیاسى به نظرشان دارند و مثلاً روشنفکر هستند به نظرشان که مجالس گریه دیگر چیزى نیست. همین گریه‌هاست که کارها را پیش برده است، همین اجتماعات است که مردم را بیدار مى‌کند. ما از این مخالفت‌هائى که شد در زمان رضاخان و شک نداریم که به دستور بوده، خود او خیلى معلوم نبود که اگر دستور ندهند، این حرف‌ها را بزند، از این مخالفت‌هائى که شد باید عبرت بگیریم، ببینیم با مجالس روضه مخالف بودند، معلوم مى‌شود که مجالس روضه با آنها مخالف است. با روحانیت مخالف بودند، ببینیم که روحانیت براى آنها مضر است. با دانشگاه مخالف بودند ببینیم که دانشگاه با آنها مخالف است. بودن یک دانشگاه صحیح با آنها مخالف است، بله، آنها دانشگاهى که به دست خودشان درست بشود و همه چیزش را هم خودشان درست بکنند و جوان‌هائى که از دانشگاه بیرون بیاید همه براى خودشان عمل بکنند، با آن مخالف نیستند، اما امروز با دانشگاه مخالفند. در انقلاب اسلامى با دانشگاهش مخالفند، با مجالس روضه‌اش مخالفند، با روحانى‌اش مخالفند، با جوان متدین بازاریش مخالفند، با همه مخالفند.

امروز مخالف همه جانبه ابر قدرت‌هاست با این ملت در همه مظاهر اسلامى‌اش و ما باید بیدار باشیم و توجه داشته باشیم. تبلیعات اینها براى ما ضررش بیشتر از جنگ‌هاست، ساده نباید برخورد کرد به این تبلیغات. ما از جنگ چه ترسى داریم؟ یک ملتى که حاضر است براى شهادت و شهادت را فوز عظیم مى‌داند، چه باکى از این مسائل دارد؟ از این، از اینکه باکى نیست، تازه وقتى که یک جنگى شروع مى‌شود، ملت ما بیدار مى‌شود، بیشتر متحرک مى‌شود. شما ببینید که در این جنگى که به ایران تحمیل کردند و اشخاص خائن به اسلام، مخالف سر سخت با اسلام، این جنگ را بپا کردند، ایران چه جور باز زنده شد، یکپارچه ایران دوباره انقلاب کرد و توجه کرد به یک مقصد، سرتاسر ایران کدام کار ممکن بود که اینطور مردم را بسیج کند؟ این جنگ بود که بسیج کرد. پس جنگ چیزهائى است که ما خیال مى‌کنیم بد است، بعد خوب از کار در مى‌آید. التبه جوان‌هائى ما از دست دادیم این اسلام از این جوان‌ها خیلى از دست داده و ما در این جنگ بیشتر از جنگ صفین تا حالا از دست ندادیم، خیلى هم کمتر از اوست، لکن براى اسلام است، وقتى براى اسلام است ما چه باکى داریم. جنگ براى ما، ما را بیدار کرد، آن رخوه و سستى اگر پیدا مى‌شد، دوباره برگشت به یک قرصى و محکمى، آنى که انسان را مى‌ترساند این تبلیغاتى است که بیخ گوش اینها، یکى، یکى گفته مى‌شود و بعد یک جمعیتى مى‌شوند و بعد زیادتر. از این شیطنت‌ها باید یک قدرى ترسید و توجه به آن کرد، از اینکه مجالس اسلامى را، مجالس عزا را در نظر شما سست مى‌کنند و مى‌روند تو دهات، این ور آن ور مى‌افتند که فلانى گفته است که مجالس عزا لازم نیست و شما خدمت کنید به اینها، فلانى چطور همچو حرفى مى‌زند؟ کسى که مى‌داند که مجالس عزا چه جهت سیاسى دارد، چه جهت اسلامى دارد، البته باید آنها را هم بررسى کرد و تکلیف است براى دولت و براى ملت، براى همه، از خود ما هستند آنها، برادرهاى