از قرارى که گفته‌اند آقایان از مناطق مختلفه تشریف آورده‌اند و من از همه آقایان و همه مناطقى که آقایان از آنجا آمده‌اند، تشکر مى‌کنم و سلامت همه را از خداى تبارک و تعالى خواهانم. من شخصا یک گرفتارى خاصى دارم و آن این است که اگر من هر روز صحبت بکنم یا روزى دو مرتبه صحبت بکنم، اطبا مى‌آیند و به من اشکال مى‌کنند و جمع مى‌شوند که شما صحبت زیاد نکنید و اگر دو سه روز صحبت نکنم، رادیوهاى خارجى مى‌گویند که فلان چه شده و چه شده و حاصل، مى‌رود همین دو سه روزه و همین چند وقت و اینها، و من یک مثلى یادم آمد و آن این است که یک بچه‌اى دعا مى‌کرد که معلمش بمیرد، معلم مرد، پدر او را برد به یک مکتب خانه دیگر (به اصطلاح سابق) باز دعا کرد معلم بمیرد، مرد، باز پدر او را برد به یک جاى دیگر، مکتب دیگر، به این پسر گفتند که دعا کن پدرت بمیرد و الا این معلم بمیرد یک معلم دیگر هم هست. حالا این خارجى‌ها و آنهائى که تبع خارجى‌ها هستند باید دعا کنند که این سلاح الله اکبر از ملت ما گرفته بشود و این دعا هم مستجاب نیست و الا من نباشم باز خود ملت هست. ملت ما امروز متوفق نیست نهضتشان و پیشبردشان به اینکه من باشم یا زید باشد یا عمرو باشد، ملت ما امروز راه را پیدا کرده‌اند و مى‌دانند چه بکنند و با همین راهى که پیدا کرده‌اند و همین ترتیبى که تاکنون پیش آمده‌اند به پیش مى‌روند و اینطور نیست که اگر من نباشم چه خواهد شد. بیخود اینها در رادیوهایشان نگویند این مسائل را، براى اینکه این مسائل در ملت ما تاثیرى ندارد و اینها خودشان راه را پیدا کرده‌اند و همان راه را خواهند رفت و به پیروزى نهائى انشاء الله خواهند رسید و همه ارگان دولتى ما تحقق پیدا کرد و به زودى تمام پیدا خواهد کرد و انشاء الله تعالى ملت ما گرفتار اینطور مسائلى که مثلاً اقتصادشان چه باشد، چه‌شان چه باشد نیستند. آنها دنبال اسلام هستند و همانطورى که الان شعار دادیدشما آقایان (و چه شعار خوبى بود) که ما الله اکبر سلاحمان است، کسى که الله اکبر سلاحش است، کسى که خداى تبارک و تعالى پشتبیان او هست، این دیگر احتیاج به این ندارد که یک نفر آدم باشد یا نباشد. بود و نبود یک نفر آدم هیچ تاثیرى در این نهضت اسلامى ملت ما ندارد و من دعا مى‌کنم که خداوند تبارک و تعالى قدرت و قوه به شما عنایت کند و به شما مى‌گویم که از هیچ کس نترسید الا خدا و به هیچ کس امید نبندید الا خداى تبارک و تعالى و اگر چنانچه امید