من یک مطلب راجع به آقایان استاندارها که تشریف دارند و عموم استاندارها و عموم ادارات دولتى و عموم کسانى که در جمهورى اسلامى دست‌اندر کار هستند چه لشگرى، چه کشورى. من از زمان احمد شاه تا حالا این رژیم زمان احمدشاه را دیده‌ام، اواخر آن رژیم را از زمان رضاشاه و پسرش را تمامش را تا منتهى شده به حالا. آن چیزى که اسباب ضعف دولت و جدائى مردم از آن دولت هستند آن عبارت از کیفیت مسلمان‌هاست، کیفیت عمل همه دستگاه‌هاست، یعنى یک حکومتى که در یک جایى مى‌رود، در مرکز کارهایش را درست کرده بود و رشوه‌هایش را به آنهایى که باید بدهد، داده بود، آنها هم اجازه اینکه هر کارى مى‌خواهد بکند داده بودند و هر کارى در آنجا مى‌کرد یا کسى جرات نمى‌کرد صحبت کند یا اگر مى‌کرد اثر نداشت. این منحصر به آن رده بالا نداشت همه رده‌ها تا آخر وضع اینطورى بود. در بعضى از اوقات، در بعضى از جاها یک حکومتى که آنوقت مى‌خواست برود، که حالا استاندار بوده، از فرض کنید خراسان مى‌خواست یک کسى برود به حسب اختلاف در آمد در آنجا براى استاندار و براى حکومت، او اجاره مى‌کرد آنجا را، تیول بود خراسان، تیول مثلاً فلان شاهزاده بود و چقدر به شاه یا به دستگاه داد و آنجا را تیول مى‌کرد و بعد هم آنجا هر کارى مى‌خواست مى‌کرد. باید آن چیزى را که داده است در آورد و مضاعف بر او، زیاد براى خودش و دوستانش ذخیره کند. وهمین طور نظامى‌ها، ژاندارمرى مثلاً فرض کنید که کلانترى‌ها یا، همه باب این باب بوده است. اگر کسى آن مسائل آنوقت را درست بررسى بکند و بنویسد، یک کتاب قطورى خواهد شد که چه مى‌کردند اینها با مردم و از صدر تا ذیل وضع همین طور بود. زمان رضا شاه از باب اینکه همه دزدى‌ها منحصر به خودش بود، انحصار دست خودش بود، حکومت‌ها به این قدرت نبودند، زمان احمدشاه اینطور نبود که خود آنها بتوانند همه برداشت‌ها را براى خودشان بکنند، این بود که دار و دسته‌هائى که مى‌فرستادند این بساط را درست کردند. زمان رضاشاه همه دزدى‌ها از گردنه‌ها رفته بود تهران، همه زلى‌ها از همه جا متمرکز شده بود در خود دستگاه دولتى و از همه بالاتر خود رضاشاه و امثال اینها و این اسباب این شده بود که مردم با دستگاه‌هاى دولتى مطلقاً