من مسائلى را در آن مطالعه کردم که براى خاطر آن مسائل، گاهى یک صحبتى مى‌کنم. ما اگر چنانچه در تاریخ این صد ساله، صد ساله اخیر مطالعه کنیم خواهیم دید که براى چه است که گروه‌ها از خارج و داخل، توطئه کن‌ها از خارج و داخل، به ضد روحانیت قلم دست مى‌گیرند و به ضد روحانیت صحبت مى‌کنند و در روزنامه‌هایشان مى‌نویسند، این منشاش چى هست. در قریب صد سال سابق دیدند که یک پیرمردى در یکى از دهات عراق سامره وقتى که دید ایران در معرض فشار خارجى‌ها هست و آن قرارداد ننگین رادرآن زمان بسته بودند، این پیرمرد که در کنج یک ده بود یک سطر نوشت و همه قواى خارج و داخل نتوانستند در مقابل این یک سطر استقامت کنند. آن، مرحوم میرزاى بزرگ بود رحمه الله که در سامره تحریم کرد تنباکو را، براى اینکه تقریباً ایران را در اسارت گرفته بودند به واسطه قرارداد تنباکو و ایشان یک سطر نوشت که تنباکو حرام است. و حتى بستگان خود آن جائر هم و حرمسراى خود آن جائر هم ترتیب اثر دادند به آن فتوا و قلیان‌ها را شکستند و در بعضى جاها تنباکوهائى که قیمت زیاد داشت در میدان آوردند و آتش زدند و شکست دادند بر آن قرار داد، و لغو شد قرار داد و یک همچو چیزى را اینها دیدند که یک روحانى پیرمرد درکنج یک دهى از دهات عراق یک کلمه مى‌نویسد و یک ملت قیام مى‌کند و قراردادى که ما بین شاه جائر و انگلیس‌ها بوده است به هم مى‌زند و یک قدرت اینطورى دارد روحانیت باز ملاحظه کردند که در وقتى که انگلیس‌ها هجوم آورده بودند به عراق و عراق را در معرض استعمار قرار داده بودند، یک پیرمرد به مردم امر کرد و حکم دفاع داد و قیام کردند مردم و ملت عراق را نجات دادند. این یک قدرتى بود از یک پیرمرد و آن میرزاى شیرازى دوم، مرحوم آقامیرزا محمد تقى رضوان الله علیه است و در مشروطه دیدند که یک ملا یا چند ملا در نجف و چند معمم و ملا در تهران اساس استبداد و حکومت خودکامه‌اى که در آنوقت بود آن را به هم زدند و مشروطه را مستقر کردند. و در این مسائل آنهائى که مخالف هم بودند از پا ننشستند، آنها هم فعالیت خودشان را مى‌کردند که حالا بخواهیم همه را بگوئیم طولانى است، لکن راجع به همین مشروطه و اینکه مرحوم شیخ فضل الله رحمه الله ایستاد که: مشروطه باید مشروعه باشد، باید قوانین موافق اسلام باشد. در همان وقت که ایشان این امر را فرمود و متمم قانون اساسى هم از کوشش