ما هستند، آنها را خانه هایشان را خراب کردند و عده‌شان، زیادى را کشتند و از بین بردند و اینها هم بى خانمان شدند آمدند، هر جا آمدند باید مهماندارى کرد از آنها.

لزوم طرح مسائل سیاسى - اجتماعى روز از سوى وعاظ در مجالس عزادارى‌

لکن این به این معنا نیست که ما در آن مسأله‌اى که همه با هم باید مجتمع بشویم براى کوبیدن ابرقدرت‌ها، از آن مسأله دست برداریم و برویم این کار را بکنیم، نخیر، هر دو را باید بکنیم، مجالس سر جاى خودش باید باشد و مجالس عزا باید باشد و اهل منبر باید این شهادت امام حسین سلام الله علیه را زنده نگه دارند و ملت باید با هم قدرت این شعائر اسلامى را، خصوصاً این را زنده نگه دارند، با زنده نگه داشتن او، اسلام زنده مى‌شود انا من حسین که روایت شده است که پیغمبر فرموده است، این معنایش، معنا این است که حسین مال من است و من هم از او زنده مى‌شوم، از او شده است. اینهمه برکات از شهادت ایشان است، با اینکه دشمن مى‌خواست آثار را از بین ببرد، آنها در صدد بودند که اصل بنى‌هاشمى در کار نباشد لعبت هاشم بالکذا این حرف بود، آنها مى‌خواستند اصل اسلام را ببرند و یک مملکت عربى درست کنند و این کارشان اسباب این شد که عرب و عجم و همه، همه مسلمین توجه پیدا کردند که نه، قضیه، قضیه عربیت و عجمیت و فارسیت و اینها نیست، قضیه خدا و اسلام است. این مجالس را حفظ کنید، همه مجالسى که اجتماعات دینى هست، اجتماعات اسلامى هست، اینها اسلام را در قلوب ما زنده نگه مى‌دارد. جماعات را حفظ کنید، جمعه را حفظ کنید، اعیاد اسلامى را، شعائرى که در آن هست حفظ کنید و مجالس عزارا با همان شکوهى که پیشتر انجام مى‌گرفت و بیشتر از او حفظ کنید و اهل منبر ایدهم الله تعالى کوشش کنند در اینکه مردم را سوق بدهند به مسائل اسلامى و مسائل سیاسى اسلامى، مسائل اجتماعى اسلامى و روضه را دست از آن برندارید که ما با روضه زنده هستیم. خوب، بعضى از امور هست که باید به وسیله آقایان، آقایانى که خطبا هستند و اهل منبر هستند، در سرتاسر کشور تذکر داده بشود به مردم. یکى همین که گفتم که انشاء الله تذکر داده مى‌شود و انشاء الله مسلمین هم توجه مى‌کنند به آن، یکى اینکه از جنگ خسته نشوند مردم، جنگ یک چیز خوبى است، البته ما پیشقدم نیستیم، براى جنگ ما پیشقدم نیستم لکن حالائى که به ما تحمیل شده است این یک آثار بزرگى دارد براى نهضت ما. یکى از آثارش این است که دشمن ما را روسیاه کرد در دنیا، این مى‌خواست که براى خودش یک حیثیتى پیدا بکند و اینکه دشمن اسلام بود و قبل از این هم که هجوم کند به ایران، با عراق آنطور معامله کرد و با علماى عراق آنطور معاملات کرد و با ملت عراق آنطور و با دستجات براى عاشورا آنطور و با زائرین کربلا که براى اربعین مى‌رفتند آنطور جنایتکارانه عمل کرد، این در دنیا رسوا شد و حالا هم هر چه مى‌خواهد سالوسى کند و نماز بخواند و اظهار اسلامیت بکند و امثال ذلک، دیگر فایده ندارد، این دیگر نمى‌تواند با سالوسى خودش را جا بیندازد، نمى‌توانست لکن شاید بعضى‌ها آنهائى که خارج بودند از عراق باورشان مى‌آمد که این یک آدمى است که مى‌خواهد خدمتى