چیزی به دستش نیامد ، اما در سخنوری ورزیده شد ، و بر آن شد که در مجامع‌ عمومی سخن براند . در آغاز امر چندان سخنوری او مورد پسند واقع نشد ، عیبهایی در سخنرانیش چه از جنبه‌های طبیعی مربوط به آواز و لهجه و کوتاه‌ و بلندی نفس ، و چه از جنبه‌های فنی مربوط به انشاء و تعبیر دیده می‌شد ولی به کمک تشویق و ترغیب دوستان و با همت بلند و مجاهدت عظیم ، همه‌ آن معایب را از بین برد . خانه‌ای زیر زمینی برای خود مهیا ساخت و تنها در آنجا مشغول تمرین خطابه شد . برای اصلاح لهجه خود ریگ در دهان می‌گرفت‌ و به آواز بلند شعر می‌خواند . برای این که نفسش قوت بگیرد رو به بالا می‌دوید ، یا منظومه‌های طولانی را یک نفس می‌خواند . در برابر آئینه سخن‌ می‌گفت ، تا قیافه خود را در آئینه ببیند و ژستها و اطوار خود را اصلاح‌ کند . آن قدر به تمرین و ممارست ادامه داد ، تا یکی از بزرگترین سخنوران‌ جهان گشت [١] .

[١] آیین سخنوری ، تألیف مرحوم محمد علی فروغی ، جلد ٢ ، صفحه ٥ و ٦.