مرگ من در همین حال برسد و من بمیرم ، در حال عبادت و انجام وظیفه از دنیا رفته‌ام ، زیرا این کار ، عین طاعت و بندگی خداست . تو خیال کرده‌ای‌ که عبادت منحصر به ذکر و نماز و دعاست . من زندگی و خرج دارم ، اگر کار نکنم و زحمت نکشم ، باید دست حاجت به سوی تو و امثال تو دراز کنم . من‌ در طلب رزق می‌روم که احتیاج خود را از کس و ناکس سلب کنم . وقتی باید از فرارسیدن مرگ ترسان باشم که در حال معصیت و خلافکاری و تخلف از فرمان الهی باشم ، نه در چنین حالی که ، در حال اطاعت امر حق هستم ، که‌ مرا موظف کرده بار دوش دیگران نباشم ، و رزق خود را خودم تحصیل کنم " .
زاهد : " عجب اشتباهی کرده بودم ، من پیش خود خیال کردم که دیگری را نصیحت کنم . اکنون متوجه شدم که خودم در اشتباه بوده‌ام ، و روش غلطی را می‌پیموده‌ام و احتیاج کاملی به نصیحت داشته‌ام " [١] .

[١] بحار الانوار ، چاپ کمپانی ، جلد ١١ ، حالات امام باقر ، صفحه ٨٢.