بهداشت به طور مطلوب مراعات نمى‌شد و مردم به اندازه كافى خود را شست و شو نمى‌كردند، بدين جهت اسلام وضو را براى رعايت بهداشت لازم كرد، ولى اكنون كه مردم خود به خود بهداشت را در حدّ مطلوب رعايت مى‌نمايند، ديگر وضو لازم نيست!». بدين جهت بايد هوشيار بود كه بدعت‌گزاران، بدعت منفى را در لباس بدعت مثبت پياده نكنند.
بعد از روشن شدن دو قسم بدعت و تعيين مرز ميان بدعت مثبت و منفى به كلام مولاى متّقيان بازمى‌گرديم. آن حضرت در مقام تفسير بدعت منفى مى‌فرمايد: «اهل بدعت مخالف اوامر الهى و كتاب پروردگار و رسولش هستند». بدعتى كه امام حسين عليه السلام در مقابل آن ايستاد بدعتى بود كه در عصر خلفا، مخصوصاً خليفه سوم، ايجاد شده بود؛ بيت المال را در اختيار خويشاوندان خليفه گذاشتند، پست‌ها و مقام‌هاى حكومت اسلامى را، كه بايد بر اساس تقوى‌ و علم و آگاهى و تدبير و لياقت‌ها تقسيم شود، در اختيار دار و دسته خود نهادند. اين بدترين بدعت‌ها بود كه امام حسين عليه السلام با آن به مبارزه برخواست. علاوه بر همه اين‌ها، معاويه بدعت بزرگ ديگرى نهاد و حكومت اسلامى را تبديل به سلطنت كرد و تمام آداب و رسوم شاهان را زنده نمود و يزيد نالايقِ شرابخوارِ كبوتر بازِ هرزه را به عنوان جانشين خود انتخاب كرد! اين‌ها مخالف اوامر الهى و قرآن مجيد و اهداف پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله بود. آنچه مخالف اوامر الهى و كتاب و سنّت باشد بدعت است، چه آن را قرائت جديد بناميم، يا از آن به نوآورى ياد كنيم، يا تفسير و برداشت تازه‌اى ناميده شود!.
انگيزه‌هاى بدعت
امام در جمله ديگر به انگيزه‌هاى بدعت‌گزاران مى‌پردازد و مهم‌ترين