غرور و تكبّرى كه دارد مجازات مى‌نمايد. برخى از خوانين آن قدر مغرور و متكبّر هستند كه به رعيّت و مردم خود همانند حيواناتشان نگاه مى‌كنند و كمترين ارزشى براى آن‌ها قائل نيستند!.
٣- «وَ الْامَراءَ بِالْجَوْرِ»؛ سومين دسته‌اى كه در اين روايت به آن‌ها اشاره شده، زمامداران و حكمرانان بر مردم هستند. عامل مجازات و عذاب اين گروه، ظلم و جورى است كه بر مردم تحت فرمان خود روا مى‌دارند.
٤- «وَ الْفُقَهاءَ بِالْحَسَدِ»؛ حسادت نيز يكى از عوامل عذاب الهى است و اين صفت زشت و رذيله اخلاقى عامل عذاب علما و فقها و دانشمندان حسود است. فقهايى كه با كمك گرفتن از حسادت مى‌خواهند مقام و منزلت ديگران را زايل كنند، گرفتار عذاب الهى مى‌شوند!.
٥- «وَ التُّجَّارَ بِالْخيانَةِ»؛ خداوند بازرگانان را به خاطر خيانت در اموال مردم عذاب مى‌نمايد. كم‌فروشى، غشّ در معامله، نپرداختن طلب طلبكاران، احتكار و مانند آن، نوعى خيانت است.
٦- «وَ اهْلَ الرُّسْتاقِ بِالْجَهْلِ»؛ روستاييان نيز بر اثر جهل و نادانى و بى‌اطّلاعى از معارف دينى مشمول مجازات مى‌شوند. كسى كه قدرت بر تحقيق و پرسش دارد و به دنبال آن نمى‌رود و در جهل مى‌ماند جهل عذر او نمى‌شود، بلكه چنين جهلى عامل عذابش مى‌گردد.
نكات سه‌گانه
١- بدون شك هر كس مبتلا به اين افعال و صفات شود، مشمول عذاب خداوند مى‌گردد؛ هر چند در زمره يكى از گروه‌هاى فوق نباشد.
يعنى انسان حسود مجازات دارد هر چند جزء «فقها» نباشد، همان‌گونه كه