110 سرمشق از سخنان حضرت على (ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧٩
٦٧ سرانجام متّقين و گناهكاران
قال على عليه السلام:
«الا وَ انَّ الْخَطايا خَيْلٌ شُمُسٌ، حُمِلَ عَلَيْها اهْلُها، وَ خُلِعَتْ لُجُمُها، فَتَقَحَّمَتْ بِهِمْ فِى النَّارِ. الا وَ انَّ التَّقْوى مَطايا ذُلُلٌ، حُمِلَ عَلَيْها اهْلُها، وَ اعْطُوا ازِمَّتَها، فَاوْرَدَتْهُمُ الْجَنَّةَ»؛
«آگاه باشيد كه خطاها و گناهان همانند مركبهاى چموش و نافرمانى است كه لجامى ندارند و سوار خود را به زمين مىزنند و آنها را به درون جهنّم مىفرستند، ولى تقوى مركبى رام و راهوار است، كه لجامش به دست صاحبش مىباشد و سوار خويش را به سر منزل مقصود مىرساند و به بهشت وارد مىكند» «١».
شرح و تفسير
تشبيه فوق براى بيان عاقبت تقوى و بىتقوايى، بهترين تشبيهى است كه مىتوان بيان كرد. حقيقتاً بىتقوايى همانند اسب افسارگسيختهاى مىباشد كه اختيار را از سوارش سلب مىكند؛ زيرا يك گناه منشأ چندين گناه ديگر مىشود و تا آن جا پيش مىرود كه جايى براى گناهكار جز جهنّم باقى نمىماند!
داستان جوانى كه در عالَم رؤيا شيطان را خواب مىبيند كه از او