امروز كه اهميّت چندانى ندارد. مسافران در گذشته روستا به روستا و شهر به شهر، لوازم سفر و موادّ خوراكى، كه از آن به زاد و توشه تعبير مى‌شود، را تهيّه مى‌كردند. زاد و توشه بايد سه ويژگى داشته باشد: ١- كم حجم باشد. ٢- پرقوّت باشد. ٣- فاسد نشدنى باشد.
در آيه شريفه فوق و دو روايتى كه نقل شد، دنيا به منزلگاهى تشبيه شده كه مردم همچون مسافران مى‌آيند و اندكى در آن اقامت مى‌كنند و زاد و توشه‌اى برمى‌گيرند و به حركت خويش ادامه مى‌دهند، سپس بهترين زاد و توشه، كه واجد ويژگى‌هاى سه گانه باشد، را تقوى معرّفى مى‌كند. حقيقتاً تقوى در هر كجا باشد آن جا را آباد مى‌كند و هر كجا نباشد ويرانه خواهد شد. بدون شك پليس بيرونى و ممانعت مردم از كارهاى خلاف لازم است، ولى كافى نيست. آنچه كارآيى اصلى دارد پليس درونى و تقواى الهى است. آنچه ملّت سرافراز ايران اسلامى را پس از هشت سال جنگ تحميلى و طاقت‌فرسا و نا برابر، پيروز كرد و عزّت و عظمت اسلام را در نظر جهانيان دو چندان نمود، تقواى رزمندگان ما بود. ما نبايد از اين سرمايه بزرگ غافل شويم.
از امام صادق عليه السلام در مورد آيه شريفه «يَوْمَ لا يَنْفَعُ مالٌ وَ لا بَنُونَ الّا مَنْ اتَى اللَّهَ بِقَلْبٍ سَليمٍ»؛ «آن روز (روز قيامت) كه مال و فرزندان سودى نمى‌بخشد، مگر كسى كه با قلب سليم به پيشگاه خدا آيد» «١» پرسيده شد، حضرت فرمودند: «قلب سليم قلبى است كه خدا را ملاقات كند در حالى كه غيرخدا در آن نباشد» «٢». و ثمره غيرخدا نبودن تقوى‌ است؛ آرى تقوى‌ ميوه قلب سليم است.