110 سرمشق از سخنان حضرت على (ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٤٩
گوشهاى خزيده است؛ آرى، عالمى كه در وسط جامعه و قلب اجتماع به هدايت خلق مىپردازد. اگر جزء اين گروه باشيم چه افتخارى از آن بالاتر، كه انسان بر جايگاه پيامبران تكيه زند!.
٢- «وَ مُتَعَلِّمٌ عَلى سَبيلِ نَجاةٍ»؛ دسته دوم دانشطلبانى هستند كه در برابر دانشمندان زانو بر زمين زدهاند، تا با استفاده از نور علم آنها نجات يابند. تفاوت گروه اوّل و دوم همانند تفاوت ماه و خورشيد است! خورشيد خود منبع توليد نور است؛ امّا ماه نور توليد نمىكند، ولى از نور خورشيد استفاده مىكند و آن را منعكس مىنمايد تا ديگران هم استفاده كنند.
كسانى كه در اين گروه هستند نيز انسانهاى خوشبختى هستند و مىتوانند با سعى و تلاش در زمره گروه اوّل قرار گيرند و به تربيت انسانهاى آماده بپردازند.
٣- «وَ هَمَجٌ رَعاعٌ»؛ دسته سوم از مردم- كه متأسّفانه تعداد آنها كم نيست- افراد احمق، نادان، بىهدف و بىبرنامه هستند، كه نه خود داراى نور هدايت هستند و نه از نور هاديان جامعه استفاده مىكنند! حضرت برخلاف دو گروه اوّل كه به بيان جمله كوتاهى درباره آنها قناعت كرد، به شرح حال اين گروه مىپردازد و چهره آنها را كاملًا روشن مىنمايد، بدين جهت چهار ويژگى آنها را به شرح زير بيان مىكند:
الف) «اتْباعُ كُلِّ ناعِقٍ»؛ اينها استقلال فكرى ندارند و به دنبال هر صدايى حركت مىكنند، امروز پاى پرچم اين گروه سينه مىزنند و فردا كه اين گروه در موقعيّت بدى قرار گيرند بر ضدّ آنها شعار سر مىدهند! دلخوش كردن به حمايت و طرفدارى چنين انسانهايى كمال سادگى است. نه زنده باد گفتن آنها مايه تقويت است و نه مرده باد گفتنشان مايه تزلزل و ضعف مىباشد.