مى‌شد، به گونه‌اى كه گاه مشكلات نفس‌گير مى‌شد، ولى هيچ‌گاه مؤمنان از رحمت الهى مأيوس نمى‌شدند.
به عنوان مثال در جنگ احزاب آن قدر عرصه بر مسلمانان تنگ شد كه به تعبير قرآن «مى‌خواست سينه‌ها از گلوها خارج شود!» «١»
و به تعبير ما «كارد به استخوان رسيده بود» ولى مسلمانان باز هم به حل مشكلات و انتظار رفع ناملايمات اميد داشتند و اين انتظار به ثمر نشست و خداوند به وسيله باد تمام بساط كفّار را در هم ريخت.
بنابراين اگر مشكلاتى براى جامعه، حوزه‌هاى علميّه، انقلاب، جوانان، حكومت اسلامى، نواميس مسلمانان و مانند آن پيش مى‌آيد، نبايد خود را ببازيم و از رحمت حق مأيوس گرديم، او كه رحمتش عام است و شامل كسانى كه حتّى او را نمى‌خوانند و نمى‌شناسند «٢» مى‌شود، چطور شامل حال ما نمى‌شود؟!
٢- اين واژه معناى معهودى دارد، يعنى منتظر فرج مخصوص، كه همه شيعيان و مسلمانان در انتظار آن هستند باشيد؛ به تعبير ديگر اين روايت به ما توصيه مى‌كند كه منتظر قيام حضرت مهدى عليه السلام باشيم. طبق احتمال دوم معناى جمله «احب الاعمال» اين است كه انتظار فرج از نماز، روزه، حجّ، جهاد، امر به معروف و نهى از منكر، و خلاصه از همه اعمال بهتر است و هيچ عملى به ارزش انتظار فرج نمى‌رسد «٣».
سؤال: انتظار فرج يك حالت باطنى و درونى است، بنابراين همه مى‌توانند ادّعا كنند كه منتظر هستند، آيا صرف اين حالت درونى، كه كار سختى هم نيست، افضل الاعمال است؟ و حتّى از جهاد با آن همه