يا منظورش توليد نيروگاه‌هاى برق بود، تا به وسيله آن جهان را روشن كند و چرخ‌هاى كارخانجات را به گردش درآورد و استفاده‌هاى مثبت فراوان ديگر از آن بشود؟
متأسّفانه بسيارى از دانشمندان مادّى در علوم و دانش‌هاى خويش تفهّم ندارند، بدين جهت دنيا تبديل به ظلمتكده‌اى مى‌گردد. دنيايى كه دانشمندان آن هدفى جز لذّات مادّى ندارند و براى آن‌ها تفاوتى نمى‌كند كه با اختراعات و اكتشافات آن‌ها كارخانجات داروسازى فعّال شود يا كارخانجات بمب‌سازى، بلكه هر كدام درآمد بيش‌ترى عايد آن‌ها كند و دلارهاى فزون‌ترى به جيب آن‌ها سرازير نمايد، همان را ترجيح مى‌دهند! چنين دنيايى حقيقتاً ظلمتكده و چنان دانشى در حقيقت زيانبار است!
در جمله دوم مى‌خوانيم: «آگاه باشيد تلاوت قرآن اگر توأم با انديشه نباشد سودى ندارد» آرى، بسيارند كسانى كه قرآن تلاوت مى‌كنند، ولى مورد لعن قرآن هستند «١»! زيرا به دستورات اين نسخه شفابخش آسمانى عمل نمى‌كنند؛ آن‌ها هنگامى كه آيات مربوط به غيبت را مى‌خوانند، در حالى كه خود غيبت مى‌كنند مورد لعن اين آيات قرار مى‌گيرند! هنگامى كه آيات مربوط به ربا را قرائت مى‌كنند، در حالى كه آلوده به اين گناه بزرگ و كثيف هستند، مورد لعن آيات ربا واقع مى‌شوند! و همچنين در ساير آياتى كه به آن عمل نمى‌كنند.
«تدبّر» از ريشه «دَبْر» (بر وزن ابر) گرفته شده و به معناى عاقبت‌انديشى است، تلاوت‌كننده قرآن هنگام تلاوت آيات شريفه بايد به عاقبت كسانى كه آيات تلاوت شده در مورد آن‌ها سخن مى‌گويد بينديشد