٢٠ امارت و اسارت!

على عليه السلام مى‌فرمايد:
«امْنُنْ عَلى‌ مَنْ شِئْتَ تَكُنْ اميرَهُ، وَ احْتِجْ الى‌ مَنْ شِئْتَ تَكُنْ اسيرَهُ، وَاسْتَغْنِ عَمَّنْ شِئْتَ تَكُنْ نَظيرَهُ»؛
«به هر كس مى‌خواهى نيكى كن تا امير او شوى! و به هر كس مى‌خواهى محتاج شو تا اسير او گردى! و از هر كس مى‌خواهى بى‌نياز شو تا همانند او شوى!» «١».
شرح و تفسير
در روابط اجتماعى افراد و ملّت‌ها، اين قانون با قدرت تمام حكومت مى‌كند كه: «حكومت از آنِ دستِ‌دهنده است، و دستِ گيرنده خواه و ناخواه زير دست است!» افراد و ملّت‌هاى نيازمند در واقع بردگانى هستند كه فرمان بردگى خود را با ابراز نياز و احتياج به ديگران امضاء كرده‌اند، بدين جهت تقاضاى كمك از ديگران در اسلام امرى نكوهيده و غير اخلاقى محسوب مى‌شود و تنها به افراد خاصّى اجازه اين كار داده شده است، بنابراين مسلمان واقعى كسى است كه بكوشد ارتباط اجتماعى خود را با ديگران بر اساس كمك متقابل قرار دهد، نه يك جانبه، و كمك گرفتن بلاعوض بايد مخصوص افراد معلول و از كارافتاده باشد «٢».
نكته ديگرى كه از حديث جالب فوق استفاده مى‌شود اين است كه: