٢- نوع دوم، غناى درون ذاتى است؛ يعنى كسى كه با استفاده از سرمايه درونى وجود خويش و بدون كمك گرفتن از ابزار بيرون خويش غنى است. چنين اشخاصى در سايه ايمان، اعتماد به نفس، قناعت، توكّل بر خدا، تقوى، كه سرمايه‌هاى بزرگى محسوب مى‌شود، به غناى درون ذاتى دست مى‌يابند و از همه غنى‌ترند. ويژگى مهمّ سرمايه‌هاى درون ذاتى اين است كه دزدان نمى‌توانند آن را به سرقت ببرند. حضرت على عليه السلام خود از جمله كسانى است كه غناى درون ذاتى دارد. بدين جهت در دوران بيست و پنج ساله سكوتش همانند كوه ايستادگى و مقاومت مى‌كند و هنگامى كه به قدرت مى‌رسد اسير قدرت نمى‌گردد، بلكه قدرت را اسير خويش مى‌نمايد و به دنيا همچنان بى‌اعتناست.
آرى، آن حضرت در اوج قدرت دنيا را از كفش پر وصله‌اش بى‌ارزش‌تر! «١»
و از برگ جويده شده در دهان ملخ كم بهاتر! «٢»
و از عطسه بز كم قيمت‌تر! «٣»
و از استخوان خنزيرى كه در دست شخص جذامى باشد «٤»، پست‌تر معرّفى مى‌كند! اين است سرمايه واقعى و جاودانى.