پاسخ: چنين انسان‌هايى يا ارزش متاع خويش را نشناخته‌اند و نمى‌دانند كه ارزش و استعداد انسان آن قدر زياد است كه مى‌تواند فراتر از ملائكه آسمانى رود و پيشواى آن‌ها شود «١» و از آن بالاتر، خليفه و نماينده خداوند بر روى زمين گردد، بنابراين كسى كه خود را مى‌فروشد كسى است كه نسبت به متاع خود شناخت كافى ندارد. كسى خود را مى‌فروشد كه به ارزش والاى خود آگاه نيست. يا اين كه بى‌ارزش بودن ثمن و قيمتى كه در برابر كالاى خويش مى‌گيرد را نمى‌داند؛ فى المثل شخصى كه كرامت انسانى خويش را به هوى و هوس مى‌فروشد، يا ارزش و قيمت كرامت نفس را نمى‌داند و يا بى‌ارزشى هوى و هوس را درك نكرده است.
در روايتى از حضرت على عليه السلام مى‌خوانيم: «لَيْسَ لِانْفُسِكُمْ ثَمَنٌ الَّا الْجَنَّةَ، فَلا تَبيعُوها الّا بِها؛ هيچ بهايى براى انسان جز بهشت (و رضاى حق) نيست. خود را به كمتر از آن نفروشيد» «٢». طبق اين روايت، كالاى وجود انسان در اين جهان پهناور تنها يك مشترى مناسب و يك قيمت همسان دارد و آن خداوند متعال است كه بهشت و رضاى خويش را در برابر آن مى‌پردازد.
خلاصه اين كه هيچ يك از انسان‌ها خارج از اين دو دسته نيستند، بايد بنگريم كه جز كدام يك هستيم.