قرار مى‌گيرد. حضرت على عليه السلام در ادامه اين سخن آفت نزديك به سى نعمت را بيان كرده، كه در اين جا به چهار مورد آن مى‌پردازيم:
١- «آفَةُ الْوَرَعِ قِلَّةُ الْقِناعَةِ؛ آفت مهمّ تقوى (و نقطه آسيب‌پذيرى آن) قانع نبودن در زندگى است» «١». چيزى كه انسان را به حرام مى‌اندازد، چيزى كه آدمى را حريص بر استفاده از اموال شبهه‌ناك مى‌كند، چيزى كه افراد ضعيف الايمان را به سوى ترك خمس و زكات سوق مى‌دهد، چيزى كه باعث مى‌شود تا انسان براى كسب اموال بيش‌تر به آب و آتش بزند، قانع نبودن است! اگر زندگى انسان آميخته با قناعت باشد، اداره آن آسان است. در حالات هارون الرشيد نوشته‌اند كه در جشن عروسى يكى از فرزندانش به جاى نُقل و سكّه، قطعه‌هايى از كاغذ كه بر روى هر كدام نام يك آبادى نوشته شده بود بر سر عروس خود مى‌ريخت! «٢» روشن است وقتى كسى بخواهد اين كار را كند نمى‌تواند به حلال قناعت نمايد، بلكه به ناچار آلوده به غصب و غارت و چپاول و دزدى و ساير كارهاى خلاف مى‌شود، ولى اگر قناعت كند دست به اين كارها نمى‌زند.
٢- «آفَةُ الْقَوِىِّ اسْتِضْعافُ الْخَصْمِ؛ آفت نيرومند، كوچك شمردن دشمنانش مى‌باشد» «٣». نقطه آسيب قدرتمندان و جوامع قوى اين است كه دشمنان خود را كوچك مى‌شمارند. نگوييد تهاجم فرهنگى مهم نيست! اگر فلان روزنامه توهين كرد، اهميّتى ندارد! اگر فلان فيلم دهن كجى كرد، تأثيرى ندارد و ...؛ چون اگر دشمن را كوچك شمردى از او ضربه مى‌خورى.