٢- كوهنوردانى كه مى‌خواهند از درّه‌هاى خطرناك عبور كنند، معمولًا يك طناب طولانى همراه دارند و همه آن‌ها به آن طناب متّصل هستند تا اگر يكى لغزيد، بقيّه او را نگهدارند و احتمال اين كه همه آن‌ها بلغزند بسيار كم است، بنابراين اگر يك نفر بلغزد سقوط نمى‌كند، چون به آن ريسمان متّصل است.
شايد آيه شريفه «وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَميعاً وَ لاتَفَرَّقُوا» «١»
نيز اشاره به همين مطلب باشد، كه وقتى همه راهيان قلّه سعادت به ريسمان الهى چنگ زدند و به آن متّصل شدند، اگر بعضى لغزش‌هايى داشته باشند، ديگران او را از سقوط حفظ مى‌كنند.
در تشبيه دوم، تقوى به قلّه‌اى تشبيه شده كه خارج از دسترس دشمن است. انسان متّقى برفراز چنين قلّه تسخيرناپذيرى قرار دارد.
آرى با تمسّك به ريسمان تقواى الهى مى‌توان از چاه مخوف هواى نفس خارج شد و به قلّه كمال و سعادت صعود كرد و از دسترس دشمن در پناهگاهى مطمئن قرار گرفت.