و در حديث ديگرى چنين مى‌خوانيم: «در روز قيامت براى جبران خسارت حيثيّتى غيبت‌شونده، ثواب كارهاى غيبت‌كننده را به پرونده غيبت‌شونده منتقل مى‌كنند و اگر ثوابى نداشته باشد، گناهان غيبت‌شونده را به پرونده غيبت‌كننده منتقل مى‌نمايند!» «١».
با توجّه به آنچه گذشت، انسان عاقل هرگز غيبت نمى‌كند؛ زيرا غيبت‌شونده يا دوست اوست و يا دشمنش مى‌باشد. اگر دوست او باشد شخص عاقل در تحت هيچ شرايطى حاضر به خوردن گوشت مرده دوست خود نمى‌شود و اگر دشمنش باشد هرگز راضى نمى‌شود كه ثواب اعمالش در روز قيامت به پرونده اعمال او منتقل گردد، يا مجازات گناهان غيبت‌شونده را متحمّل شود!.
بنابراين عقل سليم حكم مى‌كند كه با كمك همديگر اين گناه كبيره را از زندگى خويش بشوييم، و جامعه را از شرّ عواقب سوء و تبعات آن رهايى بخشيم.