درمى‌يابيم كه تمام واجبات و محرّمات در صبر خلاصه شده است؛ زيرا انجام واجبات و ترك محرّمات بدون صبر امكان‌پذير نيست!
صبر بر دو قسم است: ١- صبر منفى ٢- صبر مثبت.
صبر منفى و نادرست عبارت است از اين كه انسان در مقابل هر حادثه‌اى تسليم شود؛ در مقابل ظلم، بيمارى، فقر و مانند آن تسليم گردد و هيچ مقاومتى از خود بروز ندهد. اين، صبر منفى مى‌باشد و همان چيزى است كه دشمنان اديان بشرى مى‌گفتند: «اديان زايده فكر ستمكاران است كه براى ادامه ظلم خويش آن را درست كرده‌اند!».
قسم دوم صبر، كه بسان «سر» نسبت به «بدن» است، صبر مثبت مى‌باشد. اين نوع صبر است كه به انسان نيرويى ده برابر نيروى حالت عادى مى‌بخشد! قرآن مجيد در اين رابطه مى‌فرمايد:
«يا ايُّهَا النَّبِىُّ حَرِّضِ الْمُؤْمِنينَ عَلَى الْقِتالِ انْ يَكُنْ مِنْكُمْ عِشْرُونَ صابِرُونَ يَغْلِبُوا مِأَتَيْنِ وَ انْ يَكُنْ مِنْكُمْ مِأَةٌ يَغْلِبُوا الْفاً مِن الَّذينَ كَفَروُا بِانَّهُمْ قَوْمٌ لا يَفْقَهُونَ»؛ «اى پيامبر! مؤمنان را به جنگ (با دشمن) تشويق كن. هرگاه بيست نفر با استقامت از شما باشد، بر دويست نفر غلبه مى‌كنند، و اگر صد نفر باشند، بر هزار نفر از كسانى كه كافر شدند پيروز مى‌گردند؛ چرا كه آن‌ها گروهى هستند كه نمى‌فهمند» «١».
صبر در مقابل طاعت پروردگار و دورى از معاصى صبر مثبت است.
صبر يك صفت برجسته اخلاقى است كه در دنيا هم بسيار مفيد است.
بنابراين نه دين، و نه دنيا را بدون صبر نمى‌توان به دست آورد»
.