شخص متكبّر طعم تلخ عذاب الهى را خواهد چشيد هر چند «كدخدا» يا «خان» نباشد، همچنين نسبت به بقيّه صفات.
با توجّه به مطلب فوق اين سؤال مطرح مى‌شود كه: چرا هر يك از صفات فوق به طايفه خاصّى نسبت داده شده، در حالى كه مبتلا شدن به هر يك از اين صفات براى هر گروه و شخصى امكان‌پذير است؟
در جواب اين سؤال توجّه به اين نكته لازم است كه هر گروهى يك نقطه آسيب‌پذيرى دارد، كه لغزش او در آن نقطه شديدتر است. روايت فوق در واقع نقطه آسيب‌پذيرى هر يك از جمعيّت‌هاى شش‌گانه را بيان كرده است.
به عبارت ديگر، بعضى در مقابل برخى گناهان بيمه‌اند؛ مثل اين كه هرگز قمار نمى‌زند و يا لب به شراب آلوده نمى‌كند، ولى در مورد برخى ديگر از گناهان كاملًا در خطر و لغزش قرار دارد. اين روايت به گناهان نوع دوم پرداخته است.
٢- اصول و ريشه‌هاى بدبختى انسان‌ها همان شش صفتى است كه در روايت بالا به آن اشاره شد. اگر اين صفات از جامعه بشريّت رخت بربندد و روزى تعصّب و تكبّر و ظلم و حسادت و خيانت و جهالت ريشه‌كن گردد، قطعاً چنان دنيايى همچون بهشت خواهد بود. به اميد آن روز!.