مطاف فرشتگان مقرّب پروردگار مى‌باشد. بنابراين حجّ بايد مركز و پناهگاه مسلمانان در برابر طوفان‌ها و حوادث و بلاها و مشكلات باشد، حجّ بايد تشنه‌كامان را سيراب گرداند. امّا امروزه دو خطر براى از بين بردن روح حجّ احساس مى‌شود، كه توجّه به آن لازم و ضرورى است:
١- توجّه بيش از حدّ به زرق و برق‌هاى مادّى سفر حجّ، و مكّه و مدينه را به عنوان بازارى براى عرضه كالاها يا خريد كالاى مورد نظر شناختن، و با اين قصد به آن جا سفر كردن، يكى از خطراتى است كه فلسفه حجّ را تهديد مى‌كند. متأسّفانه تمام همّ و غمّ جمعى از زوّار از زمان ورود، تا هنگام خروج، تهيّه سوغاتى است. در حالى كه فلسفه حجّ اين است كه انسان‌ها را براى مدّت زمان كوتاهى از زندگى مادّى جدا كند و وارد أبعاد معنوى آن نمايد. امّا اين جاذبه‌هاى كاذب اقتصادى، و توجّه بيش از حدّ به مسأله سوغاتى باعث مى‌شود كه در همان لاك مادّى خويش باقى‌بمانند.
٢- برخى ديگر به عنوان يك سفر تفريحى به حجّ نگاه مى‌كنند، بدين جهت همواره در فكر تهيّه بهترين هتل‌ها، بهترين غذاها، بهترين وسيله‌هاى سوارى، و ساير امكانات بهتر هستند و خلاصه تنها به مظاهر مادّى حجّ توجّه دارند. اين خطر ديگرى است كه حجّ را تهديد مى‌كند.
انقلاب اسلامى در سايه دين زنده مى‌ماند. به همين جهت مخالفين و معاندين انقلاب سعى دارند جنبه‌هاى دينى را كم رنگ يا ميان‌تهى كنند.
بنابراين مسلمانان وظيفه دارند دعاهاى كميل، ندبه، زيارت‌هاى عاشورا و مانند آن، اعتكاف، نمازهاى جمعه و جماعت، عبادات اجتماعى همچون حجّ و عمره را با شكوه هر چه بيش‌تر انجام دهند، تا دشمنان در اين توطئه نيز با سرافكندگى و شكست عقب‌نشينى كنند.