البتّه اگر همين نعمت الهى از حدّ اعتدال خارج شود، تبديل به يك بلا مى‌شود؛ نسيم يك نعمت است؛ زيرا هوا را جابجا مى‌كند، مسموميّت‌ها را از بين مى‌برد، گل‌ها را بارور و ميوه‌ها را به ثمر مى‌نشاند، امّا اگر از اعتدال خارج شود و تبديل به طوفان گردد، مصيبت بزرگى مى‌شود. بنابراين نسيم در حدّ اعتدال نعمت و خارج از آن حد، بلا است.
غفلت نيز چنين است، اگر انسان از پايان زندگى، از مرگ، از خداوند، از معاد غافل شود، بدبخت مى‌گردد و گاهى ضررهاى غيرقابل جبران مى‌بيند؛ مثل اين كه تا آخرين لحظات زندگى غافل باشد و با مرگ از خواب غفلت بيدار شود، كه ديگر وقتى براى جبران باقى نمى‌ماند.
راه‌هاى مبارزه با غفلت
اولياء اللَّه براى از بين بردن اين غفلت‌ها به مردم هشدار مى‌دادند، يكى از هشدارها و راه‌هاى مبارزه با غفلت يادآورى مرگ است، اين كه گفته شده است: «هر شب وصيّت‌نامه خود را زير سر داشته باشيد» «١»، به منظور رسيدن به همين هدف است. امام على عليه السلام در حديث فوق به دنبال همين مطلب است و مى‌خواهد با يادآورى مرگ، غافلان را هوشيار سازد. طبق اين روايت آن حضرت مى‌فرمايد: «غافل پارچه‌اى آماده پوشيدن مى‌كند تا در اين دنيا عيش و نوش كند، بى‌خبر از اين كه همين پارچه كفن او مى‌گردد!». مخصوصاً در عصر و زمان ما كه مرگ بسيار رايج و ساده گرديده است. شخص غافل خانه‌اى مى‌سازد و از هر طريقى هزينه آن را تأمين مى‌كند تا در آن زندگى نمايد، غافل از اين كه همان خانه مقبره و محلّ دفن او مى‌گردد! در قبرستان شهرهاى بزرگ قبرهاى زيادى از پيش توسّط گوركن‌ها آماده مى‌شود، چه بسا خود اين گوركن‌ها بميرند و در قبرى كه براى ديگران كنده‌اند دفن شوند!
نتيجه اين كه غفلت در حدّ طبيعى آن نعمت و اگر از اعتدال خارج شود تبديل به بلا مى‌گردد.