110 سرمشق از سخنان حضرت على (ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٨٨
الف) «الْفِقْهُ فِى الدينِ»؛ تا انسان آگاهى و معرفت كامل نسبت به مسايل مختلف دين پيدا نكند، چگونه مىتواند اعتقاد محكم و التزام عملى نسبت به احكام دينى پيدا كند، و تا وقتى كه ايمان و عمل شايستهاى حاصل نشود چشيدن طعم ايمان امكانپذير نخواهد بود.
ب) دومين خصلتى كه بدون آن طعم ايمان چشيده نمىشود، صبر و شكيبايى در برابر مشكلات است. بسيارند كسانى كه در مقابل مصائب و حوادث تلخ زانو مىزنند و به همه كائنات بدبين مىشوند و در دل يا در زبان به خدا اعتراض دارند! چنين انسانهايى چگونه مىتوانند طعم ايمان را بچشند؟ در حالى كه مصائب و سختىها فلسفههاى روشنى دارد كه مؤمن حقيقى آن را درك مىكند، مصيبتها گاه هشدارى است به انسان به هنگام غفلت. گاه كفّاره گناهان و خطاها و معصيتهاى اوست. و فلسفههاى ديگرى كه اين جا جاى شرح آن نيست «١». همين قدر بايد بدانيم كه هيچ حادثهاى در اين عالم بىعلّت و تصادفى نيست.
ج) «وَ حُسْنُ التَّقْديرِ فِى الْمَعاشِ» امّا رابطه طعم ايمان با برنامهريزى صحيح در امر معاش و زندگى، از اين نظر است كه شخصى كه برنامه صحيح اقتصادى در زندگى و مخارج روزمرّه خود ندارد و مبتلا به مشكلات و گناه و گاه اسراف و زيادهروى مىشود، روشن است كه انسانى كه مبتلا به چنين مشكلاتى مىگردد، كه منتهى به معصيت مىشود، نمىتواند طعم ايمان را بچشد.
نتيجه اين كه طعم ايمان در سايه معرفت دينى، شكيبايى در تحمّل مشكلات، و برنامهريزى صحيح در امر زندگى حاصل مىشود.