بِالْمَوْتِ واعِظاً؛ اگر واعظ و موعظه‌كننده مى‌خواهيد، مرگ بهترين موعظه‌كننده است» «١». مرگ با زبان بى‌زبانى چه مى‌گويد؟ مرگ خاموشى است، امّا يك دنيا خروش دارد! بنابراين مرگ و ميرها، قبرستان‌ها، بيمارى‌ها، حوادث مختلف، همه اين امور، بانك بيدار باش و فرمان حركت را سر مى‌دهند، امّا افسوس كه گوش شنوايى نيست!
«وَ عَلِمُوا انَّ الدُّنْيا لَيْسَتْ لَهُمْ بِدارٍ فَاسْتَبْدَلُوا» حال كه از خواب غفلت بيدار شديد و فهميديد كه دنيا بسان مسافرخانه است و جاى ماندن نيست، دنياى خود را به آخرت تبديل كنيد. ديگر توقّف نكنيد و با تهيّه زاد و توشه كافى به همراه كاروان به حركت ادامه دهيد.
آنچه قطعى و روشن است و هيچ شك و شبهه‌اى در آن نيست، اين كه همه ما را همراه اين كاروان مى‌ببرند و سرانجام همه كاروانيان بدون شك مرگ است. پس چه خوب كه از خواب غفلت برخيزيم و زاد و توشه مناسبى براى اين سفر تهيّه كنيم.