دوّم: خوش زبانى
سخن نرم و اخلاق خوش سرمايه‌اى است كه تمام نمى‌شود. سرمايه مالى انسان محدود و توقّع و نياز نيازمندان نامحدود است، و روشن است كه محدود پاسخ‌گوى نامحدود نيست. امّا خداوند حكيم سرمايه نامحدودى به نام زبان خوش به انسان داده تا در مقابل توقّع نامحدود نيازمندان پاسخگو باشد. بايد با آنان با زبان خوش و به دور از خشونت و تندى برخورد كرد. اگر نمى‌توان از نظر مادّى كمك كرد بايد به نرمى و ملاطفت جواب آن‌ها را گفت. كارى كه ادب مى‌كند ده‌ها استدلال نمى‌كند. طيب كلام، مخصوصاً در زمان ما، كه ما را متّهم به خشونت مى‌كنند، جاذبه عجيبى دارد.
سوّم: تحمّل ناملايمات
دنيا محلّ مشكلات و سختى‌ها و ناملايمات است؛ مصيبت، خشكسالى، قحطى، زلزله، سيل، بيمارى‌هاى مختلف و مانند آن، همگى ناملايمات اين دنياست. بچّه‌هاى همسايه ايجاد مزاحمت مى‌كنند، در نانوايى نوبت را مراعات نمى‌كنند، در رانندگى برخوردهايى به وجود مى‌آيد و ناملايمات ديگرى كه همه روزه با آن روبرو هستيم، بايد همه اين‌ها را تحمّل كرد و با زبان خوش تذكّر داد، تا بتوان به دروازه‌هاى نيكوكارى رسيد.