«يكى از ثروتمندان بزرگ به يك ضيافت و ميهمانى دعوت مى‌شود، شب هنگام به همراه خدمتكار خود به سمت محلّ ميهمانى حركت مى‌كنند، خادم كه براى رفع تاريكى و روشن شدن مسير چراغى در دست داشت، عمداً پشت سر ارباب خود حركت مى‌كند.
ارباب مى‌گويد: چراغى كه از پشت سر حركت كند براى من چه فايده‌اى دارد؟ بيا جلوتر از من حركت كن تا از نور چراغ استفاده كنم.
خادم، كه فردى باهوش و نكته سنج و موقعيّت‌شناس بود، ضمن تصديق و تأييد سخن ارباب خويش گفت: «آقاجان! من هم همين عقيده را دارم، مى‌گويم: خيرات و مبرّاتى كه پس از مرگ انسان انجام مى‌شود، مانند چراغ پشت سر است و اثر چندانى ندارد، براى جهان آخرتت چراغى از پيش بفرست!».
اين سخن پرمغز خادم در آن موقعيّت مناسب اثر فراوانى بر آن فرد ثروتمند گذاشت؛ به گونه‌اى كه بسيارى از املاكش را وقف بر كارهاى خير كرد. تا آن جا كه مى‌گويند: بعد از موقوفات حضرت امام رضا عليه السلام بيش‌ترين موقوفات در مشهد توسّط ايشان انجام شده است!.