و گزارشى از ديدگاه عالمان را نسبت به اين نظريه در طول تاريخ ، ارائه كرده است . همچنين برداشت ها و تفسيرهاى مختلفى را كه از عبارت كشّى درباره اصحاب اجماع بوده است ، دسته بندى و گزارش كرده است . وى در پايان ، چنين نتيجه گرفته كه اصحاب اجماع ، از فقهاى اوّل امامى مذهب بوده اند كه «كتاب»ها و «اصول» ايشان مورد توجّه و عنايت دانشوران آن عصر ، قرار داشته است .

افتخار زمان .

٦٩٣ . «روشى نو در شناخت راويان حديث» . ترجمه : سيّد محمّد على رضوى ، علوم حديث ، ش ١٩ (بهار ١٣٨٠) ، ص ٦٦ ـ ٨٦ و ش ٢٠ (تابستان ١٣٨٠) ، ص ٤٦ ـ ٧٧ . نويسنده مقاله به دنبال آن است كه با مقايسه نقل هاى مختلف يك حديث ، امكان دستيابى به نتايجى درباره خصوصيات راويان حديث ، فراهم نمايد . مثلاً براى علم به ضبط و وثاقت راوى ، مى توان روايات وى را با روايات راويان موثّق ، مقايسه كرد و در صورت موافقت اين احاديث در لفظ و حتى در معنا ، در مى يابيم كه اين راوى ، ضابط و موثّق بوده است . در اين زمينه ، نويسنده ، حديث ديدار پيامبر صلى الله عليه و آله با سعد بن ابى وقّاص را كه داراى نقل هاى مختلف است ، مورد مقايسه و بررسى قرار مى دهد تا نتايج به دست آمده از اين روش ابتكارى ، آشكار گردد .

باقرى بيدهندى ، ناصر .

٦٩٤ . «اصحاب اجماع» . علوم حديث ، ش ٦ (زمستان ١٣٧٦) ، ص ٥٥ ـ ٨٠ و ش ٩ (پاييز ١٣٧٧) ، ص ٨٢ ـ ١١٩ . نويسنده مقاله ، ضمن معرّفى اصحاب اجماع و بيان شرح حال آنها به بررسى نقش و جايگاه اين راويان در اسناد احاديث مى پردازد . در اين مقاله ، به پيدايش اصطلاح «اصحاب اجماع» ، تعداد اين راويان و مدارك اجماع بر آنها پرداخته شده است . سپس ضمن بيان شرح حال هر يك از اين راويان ، اقوال علماى علم رجال ، با ذكر نشانى مصدر مورد مراجعه در مورد آنها آمده است .