و جلد دوم ، شامل بخش دوم است . مؤلّف در مقدّمه ، چگونگى جمع آورى قرآن و علومى را كه مختصّ به ائمه معصوم عليهم السلاماست ، مورد بحث قرار داده است . در بخش اوّل كتاب ، شرح حال اصحاب و راويان حديث از پيامبر صلى الله عليه و آله و ائمه عليهم السلام تا زمان غيبت صغرى ، مورد بحث و بررسى قرار گرفته است . مؤلّف در بخش دوم ، شرح حال علما و محدّثان و مجتهدان مقتدّم و متأخّر و معاصر خود را بيان داشته است . گفتنى است كه مؤلّف در شرح حال هر شخصيت ، اقوال ذكر شده در مورد وى را بيان داشته است . محقّق تهرانى در الذريعة (ج ١٠ ، ص ١٥٤) ، اين كتاب را با عنوان رجال السيد مهدى على هم فهرست كرده است .

حايرى ، ابوالقاسم (زنده در ١٢٨٤ ق)

٣٧١ . المشتركات . الذريعة ، ج ٢١ ، ص ٤٠ (ش ٣٨٥٥) . مؤلّف ، كتاب را در بيان مشتركات موجود در اسامى رجال و كنيه ها و القاب ، تأليف نموده است . وى پس از نسخه بردارى از كتاب رجال الشيخ عبد اللطيف الجامعى (م ١٠٥٠ ق) ، كتاب المشتركات خود را به آن ملحق نموده است . محقّق تهرانى اظهار مى دارد كه بين رجال الجامعى و المشتركات ، فرق هاى زيادى وجود دارد كه مؤلّف با خطّ خود ، آنها را بيان داشته است و در تكميل و تأليف كتاب خود ، نقل قول هايى را از كتاب هاى جامع الرواة محمّد اردبيلى و المشتركات محمّد امين كاظمى و همچنين نقل قول هاى زيادى از مرحوم استر آبادى و سيّد مير مصطفى تفرشى آورده است . محقّق تهرانى در الذريعة (ج ١٠ ، ص ٩٣) ، اين كتاب را با عنوان رجال المولى أبى القاسم الحائرى هم فهرست نموده است .

محلاّتى شيرازى ، محمّد على (م ١٢٨٤ ق) .

٣٧٢ . ترجمة محمّد بن سنان . الذريعة ، ج ٤ ، ص ١٦٤ (ش ٨١٢) .