«قريب الأمر» را آورده است ؛ اشخاصى كه تعداد روايت هاى آنها مشخّص است ؛ اشخاصى كه مشهور به كنيه اند . در پايان قسمت دوم ، اين فوايد رجالى مطرح شده است : اسامى راويانى كه داراى مذهب فاسدى هستند و يا تعبيرهاى «ضعيف» ، «مضطرب» ، «يعرف حديثه و ينكر» ، «ليس بشى ء» و «مجهول» در مورد آنها ذكر شده است . نيز اسامى اشخاصى كه ملعونِ در مذهب هستند و ثقاتى كه از ضعفا نقل روايت كرده اند . همچنين واضعان حديث ، ملعونان و اشخاصى كه مشمول دعاى يكى از معصومان عليهم السلامشده اند ، آمده است . در قسمت «التنبيهات» ، نُه «تنبيه» ذكر شده است كه در هشت تنبيه اوّل ، خصوصيت هاى بعضى راويان ، بررسى شده است و در تنبيه نهم ، مشيخه شيخ طوسى و شيخ صدوق را از نظر اعتبار اسناد ، منظّم نموده است . محقّق كتاب ، زندگى نامه مؤلّف و ويژگى هاى اين كتاب را به طور مفصّل ، مورد بحث قرار داده است . محقّق تهرانى در الذريعة (ج ١٠ ، ص ٨٤ ، ش ١٥٥) ، اين كتاب را با عنوان هاى رجال ابن داوود الحلّى و با عنوان رجال الشيخ تقى الدين (ج ١٠ ، ص ١٠١) آورده و در جاى ديگر (ج ١٨ ، ص ٦٣ ، ش ٦٨٨) اشاره مى نمايد كه شيخ نظام الدين ساوجى در كتاب نظام الأقوال ، كتابى به نام كشف المقال فى معرفة أحوال الرجال را به تقى الدين حلّى نسبت داده است و با ذكر ادلّه اى بيان مى كند كه بعيد است اين مؤلّف ، كتاب خود را با اين عنوان تأليف كرده باشد . ايشان همچنين در مصفّى المقال (ص ١٠١) ، اين كتاب را با عنوان رجال تلميذ محقّق الحلّى معرّفى نموده است . بر اين كتاب حاشيه هايى تأليف شده كه عبارت اند از : حاشيه زين الدين بن على شامى عاملى (م ٩٦٦ق) . حاشيه عبد اللّه بن حسين شوشترى (م ١٠٢١ ق) . حاشيه شمس الدين محمّد كشميرى (زنده در ١٠٤٠ ق) . حاشيه ميرزا محمّد بن سليمان تنكابنى (م ١٣٠٢ ق) .