است كه داراى «كتاب» يا «اصل» نيستند . در بيان اسامى راويان ، مصنّف به بيان راويان تا طبقه هفتم يعنى طبقه مرحوم كلينى ، اكتفا نموده است . خاتمه كتاب ، مشتمل بر چند فايده در علم درايه است . محقّق تهرانى مى گويد كه اين كتاب ، در آخر فروع الكافى (تهران ، ١٣١٥ ق) چاپ شده است . ايشان در الذريعة (ج ١٠ ، ص ١٤٠) ، اين كتاب را با عنوان رجال الميرزا فضل اللّه هم فهرست نموده است .

موسوى عاملى ، حسن بن هادى (١٢٧٢ ـ ١٣٥٤ ق) .

٤٩٧ . ترجمة محمّد بن اسماعيل . الذريعة ، ج ٤ ، ص ١٦٢ (ش ٨٠٢) . مؤلّف ، در مقدّمه به هفت مطلب اشاره نموده است و در متن رساله ، چهارده نفر را با اسامى «محمّد بن اسماعيل» بر شمرده است و در نهايت پذيرفته است كه «محمّد بن اسماعيل» موجود در اوّل اسناد الكافى ، «ابن بزيع» است . محقّق تهرانى ، نسخه اى از اين كتاب را مشاهده كرده و نشانى داده است . ٤٩٨ . حاشية على تلخيص الأقوال . الذريعة ، ج ٦ ، ص ٤٨ (ش ٢٣٤) . اين حاشيه ، توسط حسن بن هادى موسوى عاملى بر كتاب تلخيص الأقوال ميرزا محمّد استر آبادى (م ١٠٢٨ ق) نوشته شده است . محقّق تهرانى در مصفّى المقال (ص ١٣١) ، اين حاشيه را با عنوان الحواشى على تلخيص الرجال ، فهرست نموده است . ايشان ، نسخه اى از اين كتاب را مشاهده كرده و نشانى داده است . ٤٩٩ . حاشية على منتهى المقال فى علم الرجال . الذريعة ، ج ٦ ، ص ٢٢٢ (ش ١٢٤٥) . اين حاشيه ، توسط مؤلّف بر منتهى المقال ابوعلى محمّد بن اسماعيل مازندرانى (م ١٢١٦ ق) نوشته شده است . محقّق تهرانى ، نسخه هايى از اين كتاب را در كتاب خانه هاى مختلف مشاهده كرده