٥٤٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : سپاس ، خدايى را كه با اين ماه ، ما را مورد كرامت قرار داد و در آن قرآن را بر ما فرو فرستاد و حقّ آن را به ما شناساند. خدا را سپاس بر نعمت بصيرت. تو را به نور ذاتت سوگند ـ اى معبود ما و خداى پدران پيشين ما ـ كه در اين ماه ، توفيق توبه روزىِ ما گردانى و ما را خوار مگردانى و گمان [ نيك ]ما را [به خودت ،] خلاف مسازى! همانا تو بزرگوار و مقتدرى.

٤ / ١٩

دعاى شب نوزدهم

٥٤٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : منزّه است آن كه نمى ميرد. منزّه است آن كه فرمان روايى اش بى زوال است. منزّه است آن كه هيچ نهانى بر او پوشيده نيست. منزّه است آن كه هيچ برگى مگر با دانش او ، فرو نمى افتد و نه دانه اى كه در تاريكى هاى زمين است و نه هيچ تر و خشكى ، مگر آن كه در نوشته اى روشن است ، مگر آن كه با علم و قدرت اوست. پس ، منزّه است او ، منزّه است او ، منزّه است او ، منزّه است او ، منزّه است او ، منزّه است او. شأنش چه بزرگ ، و حكومتش چه شكوهمند است! خداوندا! بر محمّد و خاندانش درود فرست و ما را در سايه آمرزش خويش ، از آزادشدگانت و بندگان رستگارت قرار بده! همانا تو آمرزنده و مهربانى .

ر . ك : ص ٨١٧ (آداب مشترك شب قدر) . ص ٨٤٥ (آنچه مخصوص شب نوزدهم است) .