٢٧٢.امام صادق عليه السلام: براى كسى كه امام را نافرمانى مى كند ، روزه دارى نيست؛ و براى بنده فرارى ، تا وقتى كه برگردد ، روزه دارى نيست؛ و براى زن نافرمان [ نسبت به شوهرش] ، تا وقتى كه توبه كند ، روزه دارى نيست؛ و براى فرزند نافرمان [ نسبت به پدر و مادرش] روزه دارى نيست تا آن كه [نسبت به آنان] نيكى كند. [١]

ب ـ پرهيز از غيبت كردن

٢٧٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : روزه دار ، تا وقتى كه از مسلمانى غيبت نكند ، در حال عبادت است ، هر چند در بسترش خفته باشد.

٢٧٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر گاه روزه دارْ غيبت كند ، روزه اش را گشوده است.

٢٧٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كس از فرد مسلمانى غيبت كند ، روزه اش مى شكند و وضويش باطل مى شود. [٢]

٢٧٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ خطاب به على عل اى على! از غيبت و سخن چينى بپرهيز ؛ چرا كه غيبت ، روزه را مى شكند و سخن چينى ، عذاب قبر مى آورد.

٢٧٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كس كه پيوسته گوشت هاى مردم را مى خورد (درباره مردم غيبت مى كند) ، روزه دار نيست.

[١] يعنى روزه اينان ، پذيرفته درگاه خدا نيست.[٢] مقصود آن است كه غيبت موجب عدم قبولى روزه و ضربه به طهارت باطنى مى گردد .