٢٦١.الكافى ـ به نقل از على بن رئاب ـ : امام كاظم عليه السلام فرمود: «در ماه رمضان در طليعه ورود سال [١] اين دعا را بخوان» و فرمود: «هر كس اين دعا را به خاطر پاداش الهى و مخلصانه بخواند ، در آن سال ، فتنه و آفتى كه به دين و بدن او زيان برساند ، به او نخواهد رسيد و خداى متعال ، او را از بدى هاى آن سال نگه مى دارد : خداوندا! تو را به آن نامت كه هر چيزْ بدان گردن نهاده است ، و به آن رحمتت كه هر چيزْ را فرا گرفته است ، و به آن قدرتت كه با آن بر هر چيزْ غلبه يافته اى، و به آن عظمتت كه هر چيزْ در برابر آن فروتن است ، و به آن توانمندى و شوكتى كه بر هر چيزْ غالب است ، و به آن دانشت كه بر هر چيزْ احاطه دارد ، مى خوانم. اى نور ، اى بى عيب! اى آغاز قبل از هر چيز و اى ماندگار پس از هر چيز! اى خداوند ، اى بخشايشگر ، اى خداوند! بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست و گناهانى را از من ببخشاى كه نعمت ها را تغيير مى دهند ، و گناهانى را از من بيامرز كه دشمنان را چيره مى سازند ، و گناهانى را از من بيامرز كه اميد را قطع مى كنند ، و گناهانى را از من بيامرز كه به سبب آنها بلا نازل مى شود ، و گناهانى را از من بيامرز كه باران آسمان را نگه مى دارند ، و گناهانى را از من بيامرز كه پرده را كنار مى زنند ، و گناهانى را از من بيامرز كه نابودى را نزديك مى سازند ، و گناهانى را از من بيامرز كه پشيمانى را به همراه مى آورند ، و گناهانى را از من بيامرز كه رشته هاى پيوند (با تو را) مى بُرند ، و مرا از آن زره محكم خويش ، كه آسيبى به آن نمى رسد ، بپوشان و در باقى مانده اين سال ، مرا از شرّ آنچه شب و روز از آن حذر مى كنم ، ايمن گردان! خداوندا! اى پروردگار آسمان هاى هفتگانه و زمين هاى هفتگانه و آنچه در آنها و ميان آنهاست! اى پروردگار عرش بزرگ! اى پروردگار سوره حمد و قرآن بزرگ! اى پروردگار اسرافيل و ميكائيل و جبرئيل! و اى پروردگار محمّد صلى الله عليه و آله ـ آن كه سرور رسولان و آخر پيامبران است ـ و خاندانش! به حقّ خودت و به آنچه ناميده اى ـ اى بزرگ! اى تويى كه نعمت بزرگ عطا مى كنى و هر بدى را باز مى دارى و هر پاداش فراوانى را عطا مى كنى و حسنات را چند برابر مى كنى و در برابر كار كم پاداش فراوان مى دهى [٢] و آنچه مى خواهى ، مى كنى! اى توانا ، اى خداوند! اى بخشايشگر ، اى مهربان! ـ از تو مى خواهم كه بر محمّد و خاندانش درود فرستى و در باقى مانده اين سال ، پوشش خود را بر من بپوشانى و با فروغ خود ، چهره ام را طراوت بخشى و با محبّت خويش دوستم بدارى و مرا به رضوان و كرامت ارجمند خود و پاداش فراوانت (از خير آنچه پيش توست و از خير آنچه به هر يك از بندگانت مى دهى) برسانى و افزون بر اينها عافيت خود را بر من بپوشانى. اى جايگاه هر شِكوه ، اى گواه هر نجوا ، اى داناى هر نهان! اى برگرداننده هر بلايى كه بخواهى ، اى نيكوبخشايش ، اى نيك گذشت! مرا بر آيين و سرشت ابراهيم و بر دين و سنّت محمّد و با بهترين مرگ ، بميران ، در حالى كه دوستدار دوستانت و دشمن دشمنانت باشم! خداوندا! در اين سال ، مرا از هر كار و سخن و رفتارى كه از تو دورم مى كند ، دور بدار ، و در اين سال ، مرا به هر كار و سخن و رفتارى كه به تو نزديكم مى سازد ، بگمار ـ اى مهربان ترينِ مهربانان ـ و مرا از هر كار و سخن و رفتارى كه از من سر زند و از زيان فرجامش بيم داشته باشم و از خشمت بر خودْ بترسم ، باز دار ، مبادا كه روى عنايتت را از من برگردانى و من مستوجب كاهش بهره ام از نزد تو گردم ، اى خيرخواه ، اى مهربان! خداوندا! در باقى مانده اين سال ، مرا در حفظ ، جوار و پناه خود قرار بده و با پوشش عافيتت مرا بپوشان و كرامتت را بر من ارزانى دار ، اى كه پناهت استوار و ثناى ذاتت باشُكوه است و معبودى جز تو نيست! خداوندا! مرا پيرو دوستان شايسته ات كه درگذشته اند، قرار بده و مرا به آنان ملحق ساز و مرا پذيراى كسى قرار بده كه از طرف آنان بر تو راست گفته است! و به تو پناه مى برم ـ اى خدا ـ از اين كه خطا و ظلم و اسرافم بر خود و پيروى از هواى نفْسم و پرداختن به خواسته هاى دلم مرا فرا گيرد و اين ، ميان من و رحمت و رضاى تو فاصله اندازد و نزد تو از فراموش شدگان ، و در معرض خشم و عقوبتت باشم. خداوندا! مرا به هر كار شايسته اى كه تو را از من خرسند مى سازد ، موفّق بدار و مرتبه ام را به خودت نزديك گردان! خداوندا! آن سان كه پيامبرت محمّد را از بيم دشمنش كفايت كردى و براى اندوهش گشايش ايجاد كردى و غصّه اش را برطرف ساختى و وعده ات را براى او محقّق نمودى و به عهد و پيمانت با او وفا كردى ـ خدايا ـ به حقّ اين بزرگوارى ات ، مرا هم در اين سال ، از هراس و آفت ها و بيمارى ها و فتنه ها و بدى ها و اندوه ها و تنگناهاى زندگى ، كفايت كن و مرا با رحمت خويش ، به عافيت كامل و دوام عافيت و نعمتت در نزدم تا پايان عمرم برسان! از تو مى خواهم ، خواستن آن كه بد كرده و ستم كرده و اعتراف نموده است. از تو مى خواهم كه گناهان گذشته ام را كه مراقبان و فرشتگان بزرگوارت بر من بر شمرده اند ، ببخشايى و مرا تا آخر عمرم از گناهانْ نگه دارى. اى خدا ، اى مهربان! بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست و هر چه را از تو خواستم و در درگاهت به آن اظهار علاقه كردم ، عطايم كن! همانا تو مرا به دعا فرمان داده اى و عهده دار اجابت گشته اى» .

[١] اين سخن دليلى ديگر بر اين است كه آغاز سال شرعى، ماه رمضان است(ر . ك: ويژگى هاى ماه رمضان/اوّل سال).[٢] ترجمه را مطابق با متن «كتاب من لايحضره الفقيه» آورديم ��ه درست تر نشان مى دهد .