٤٢٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : [١] هر كس روزه دارى را افطارى دهد ، مثل پاداش و هر عمل خوبى كه روزه دار با نيروى آن غذا انجام مى دهد ، بدون آن كه از پاداشش چيزى كم شود ، براى افطارى دهنده است.

٤٢٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : افطارى دادنت به برادر مسلمانت و خوش حال كردن او ، پاداشى بزرگ تر از روزه دارى تو دارند.

٤٢٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ خطاب به على عل اى على! مؤمن در دنيا سه خوش حالى دارد: ديدار برادران ، افطارى دادن به روزه دار ، و تهجّد در آخر شب.

٤٢٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كس مؤمنى را در ماه رمضان افطارى دهد ، پاداش كارش [ پاداشى برابر با پاداش ]آزاد كردن بنده و [نيز] آمرزش گناهان گذشته اوست. پس اگر بجز جرعه اى شير يا جرعه اى آب گوارا و خرما به روزه دارى افطارى ندهد و بيش از اين هم نتواند ، خداوندْ همان پاداش را به او مى دهد.

٤٢٦.شعب الإيمان ـ به نقل از سلمان ، از پيامبر خدا ص «هر كس در ماه رمضان ، از درآمد حلالْ به روزه دارى افطارى دهد ، در همه شب هاى رمضان ، فرشتگان بر او درود مى فرستند و شب عيد فطر [٢] جبرئيل با او دست مى دهد و هر كس كه جبرئيل با او دست دهد ، اشكش زياد و دلش نازك مى شود». مردى گفت : اى پيامبر خدا! اگر كسى آن را نداشت؟ فرمود: «يك لقمه نان» . گفت : اگر آن را هم نداشت؟ فرمود: «يك مشت غذا». گفت : اگر آن را هم نداشت؟ فرمود: «جرعه اى شير». گفت : اگر آن را هم نداشت؟ فرمود: «يك جرعه آب».

[١] هى اند ، انديشمندانه است؛ زيرا اقدام يك شخص به اطعام روزه داران ، مثل آن است كه طاعت ها و عبادت هاى آنان را مالك شود؛ چون توانايى كسانى كه توشه به ايشان مى رسد ، گويا نيروى بنده اطعام كننده است كه در تن اوست. همچنان كه نيروى بدنى اش ، هر چه با آن غذا فراهم شود ، از عبادت او شمرده مى شود ، هر كارى هم كه از نيروى افطارى دادن به روزه دار سر بزند ، در پرونده كسى ثبت مى شود كه روزه دار را اطعام كرده است» (ر . ك : الإقبال : ١ / ٣٧) .[٢] در بعضى نسخه ها به جاى «شب عيد فطر» ، «شب قدر» است.