٥٠٣.الإقبال ـ درباره ايّوب بن يقطين ـ : وى نامه اى به امام رضا عليه السلامنوشت واز او خواست كه درستىِ اين دعا را بيان كند. امام عليه السلام به او نوشت: «آرى. اين ، دعاى امام باقر عليه السلام در سحرهاى ماه رمضان است . پدرم فرمود كه امام باقر عليه السلام فرمود: اگر مردم از عظمت اين خواسته ها نزد خداوند و سرعت اجابت آنها براى صاحبانش خبر داشتند ، بر سر آن با يكديگر به جنگ مى پرداختند ، حتّى با شمشير؛ و خداوند ، رحمتش را به هر كس بخواهد ، ويژه مى سازد . و امام باقر عليه السلام فرمود: اگر قسم بخورم ، راست گفته ام كه اسم اعظم خداوند ، در اين دعاست . پس هر گاه دعا كرديد ، در دعا بكوشيد؛ چرا كه آن از دانشِ نهفته است و آن را جز از اهلش ، از ديگران پنهان بداريد. منافقان ، تكذيب كنندگان و منكِران ، از اهل آن نيستند و اين ، دعاى مباهله است. چنين مى گويى : «خداوندا! من از تو درخواست مى كنم ، از جلوه هاى نورانيّتت ، به برترين جلوه اش ، در حالى كه همه جلوه هاى تو نورانى است. خداوندا! از تو درخواست مى كنم ، به همه جلوه هاى نورانى ات. خداوندا! از تو درخواست مى كنم ، از زيبايى هايت ، به زيباترينش ، در حالى كه همه جمال تو زيباست. خداوندا! از تو درخواست مى كنم ، به همه زيبايى ات. خداوندا! از تو درخواست مى كنم، از شُكوه هايت ، به شكوهمندترينش ، در حالى كه همه شُكوه تو باشُكوه است. خداوندا! از تو درخواست مى كنم ، به همه شُكوهت . خداوندا! از تو درخواست مى كنم ، از عظمت هايت ، به بزرگ ترينش ، در حالى كه همه عظمتت بزرگ است . خداوندا! از تو درخواست مى كنم ، به همه عظمتت . خداوندا! از تو درخواست مى كنم ، از فروغ هايت ، به فروزان ترينش ، در حالى كه همه فروغ تو فروزان است . خداوندا! از تو درخواست مى كنم ، به همه فروغت . خداوندا! از تو درخواست مى كنم، و از رحمت هايت، به گسترده ترينش ، در حالى كه همه رحمتت گسترده است. خداوندا! از تو درخواست مى كنم ، به همه رحمتت. خداوندا! از تو درخواست مى كنم ، از سخنانت ، به كامل ترينش ، در حالى كه همه سخنانت كامل است. خداوندا! از تو درخواست مى كنم ، به همه سخنانت. خداوندا! از تو درخواست مى كنم ، از كمال هايت به كامل ترينش ، در حالى كه همه كمالت كامل است. خداوندا! از تو درخواست مى كنم ، به همه كمالت. خداوندا! از تو درخواست مى كنم ، از نام هايت ، به بزرگ ترينش ، در حالى كه همه نام هايت بزرگ است. خداوندا! از تو درخواست مى كنم ، به همه نام هايت. خداوندا! از تو درخواست مى كنم ، از عزّت هايت به تواناترينش ، در حالى كه همه عزّتت شكست ناپذير است. خداوندا! از تو درخواست مى كنم ، به همه عزّتت . خداوندا! از تو درخواست مى كنم ، از اراده هايت ، به نافذترينش ، در حالى كه همه اراده ات نافذ است. خداوندا! از تو درخواست مى كنم ، به همه اراده ات. خداوندا! از تو درخواست مى كنم ، به آن توانى كه با آن بر هر چيز ، احاطه يافتى ، در حالى كه همه توانت فراگير است. خداوندا! از تو درخواست مى كنم ، به همه توانايى ات. خداوندا! از تو درخواست مى كنم ، از دانش هايت به نافذترينش ، در حالى كه همه دانشت نافذ است. خداوندا! از تو درخواست مى كنم ، به همه دانشت. خداوندا! از تو درخواست مى كنم ، از گفتارهايت ، به پسنديده ترينش ، در حالى كه همه گفتارت پسنديده است. خداوندا! از تو درخواست مى كنم ، به همه گفتارت. خداوندا! از تو درخواست مى كنم ، از خواسته هاى برآمده در درگاهت ، به محبوب ترينِ آنها در پيشگاهت ، در حالى كه همه آن خواسته ها نزد تو محبوب است . خداوندا! از تو درخواست مى كنم ، به همه خواسته هاى برآمده در درگاهت . خداوندا! از تو درخواست مى كنم ، از شرافت هايت ، به شريف ترينش ، در حالى كه همه شرافتت شريف است. خداوندا! از تو درخواست مى كنم ، به همه شرافتت. خداوندا! از تو درخواست مى كنم ، از فرمان روايى هايت به ماناترينش ، در حالى كه همه فرمان روايى ات ماناست. خداوندا! از تو درخواست مى كنم ، به همه فرمان روايى ات. خداوندا! از تو درخواست مى كنم ، از پادشاهى هايت ، به والاترينش ، در حالى كه همه پادشاهى تو والاست. خداوندا! از تو درخواست مى كنم، به همه پادشاهى ات. خداوندا! از تو درخواست مى كنم ، از والايى هايت به بلندمرتبه ترينش ، در حالى كه همه والايى تو بلندمرتبه است. خداوندا! از تو درخواست مى كنم ، به همه والايى ات. خداوندا! از تو درخواست مى كنم ، از احسان هايت ، به كهن ترينش ، در حالى كه همه احسان تو ديرين است. خداوندا! از تو درخواست مى كنم ، به همه احسانت. خداوندا! از تو درخواست مى كنم ، از آياتت ، به گرامى ترينش ، در حالى كه همه آياتت گرامى است. خداوندا! از تو درخواست مى كنم ، به همه آياتت. خداوندا! از تو درخواست مى كنم ، به آن جايگاه و شُكوهى كه در آنى ، و از تو درخواست مى كنم ، به هر جايگاهى به تنهايى ، و به هر شُكوهى به تنهايى. خداوندا! از تو درخواست مى كنم ، به آنچه وقتى تو را به آن بخوانم ، جوابم مى دهى. پس خداوندا! دعايم را اجابت كن و با من چنين و چنان كن» . حاجت خود را ياد مى كنى ، إن شاء اللّه برآورده مى شود .

[١] سيّد ابن طاووس گويد: «بدان كه در اعمال روز و شب از كتاب المهمّات و التتمّات چنين روايت كرده ايم كه سحر هر شب ، منادى از سوى خداوندِ برآورنده حاجت ها ، چنين ندا مى دهد: آيا نيازمندى هست؟ آيا خواهنده و جوينده اى هست؟ آيا آمرزش خواهى هست؟ اى جوياى خير! بيا ، و اى جوياى شر! دست بردار. پيش تر در فصلى از اين كتاب گفتيم كه منادى از سوى خداوند در ماه رمضان از اوّل تا آخر شب ، ندا مى دهد. هرگز مبادا كه از منادىِ خداوند اعراض كنى ، در حالى كه از تو مى خواهد كه تا مى توانى ، از ذخاير الهى درخواست كنى ، حال آن كه تو به كمتر از آنچه تو را خوانده است نيز نيازمندى. پس ، گشوده بودن درها و نداى منادى الهى را مغتنم بشمار و اگر گوش هايت نشنيده است ، گوش عقل و دلت شنيده است ، اگر مسلمان و تصديق كننده مولاى خود هستى كه مالك دنيا و آخرت توست» (ر . ك : الإقبال : ١ / ١٥٦).