٦٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بهشت ، از سَرِ سال تا سال آينده براى رمضان آراسته مى شود . پس چون اوّلين روز [ماه] رمضان شود ، نسيمى از زير عرش از بالاى بهشت بر حوريان بهشتى مى وزد . مى گويند : «پروردگارا! براى ما از بندگانت ، همسرانى قرار بده كه چشم ما بدانان ، و چشم آنان به ما روشن گردد!» .

٧٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : همانا بهشت براى ورود ماه رمضان ، از سال تا سال ، آراسته و زينت مى شود . پس چون نخستين شب ماه رمضان شود ، نسيمى از زير عرش مى وزد كه به آن ، «مُثيره (برانگيزنده)» گويند . برگ درختان بهشت و حلقه هاى درهاى بهشت به صدا در مى آيند و از حركت آنها آهنگى شنيده مى شود كه شنوندگان ، زيباتر از آن را نشنيده اند . حوريان بهشتى سر بر مى آورند و ميان سر درهاى بهشت مى ايستند و بانگ بر مى آورند : «آيا خواستگارى به درگاه خدا هست تا خداوند ، او را همسر دهد؟...» . و خداى متعال در هر شب از ماه رمضان ، سه بار مى فرمايد : «آيا خواهنده اى هست كه خواسته اش را برآورم؟ آيا توبه كننده اى هست كه توبه اش را بپذيرم؟ آيا آمرزش خواهى هست كه او را بيامرزم؟ كيست كه به توانگر مورد اعتماد و وفاكننده بى ستم ، قرض دهد؟» [١] . و خداوند را به هنگام افطار در آخر هر روز از ماه رمضان ، هزار هزار آزاده شده از آتش است . پس چون شب جمعه و روز جمعه شود ، خداوند در هر ساعتى از آنها ، هزار هزار نفر را از آتش ، آزاد مى كند كه همه آنان سزاوار عذاب اند . پس چون آخرين روز ماه رمضان شود ، خداوند در آن روز ، به شمار آنچه از اوّل تا آخر ماه ، آزاد كرده است ، آزاد مى كند . پس چون شب قدر شود ، خداوند به جبرئيل عليه السلام فرمان مى دهد و او و گروهى از فرشتگان ، به زمين فرود مى آيند ... . آنان از شرق و غرب ، عبور مى كنند و در آن شب ، جبرئيل ، فرشتگان را پخش مى كند . پس بر هر ايستاده و نشسته اى و نمازگزار و ذكرگوينده اى سلام مى كنند و با آنان دست مى دهند و دعاهاى آنان را تا طلوع فجر ، آمين مى گويند . پس چون سپيده بدمد ، جبرئيل ندا مى دهد : «اى گروه فرشتگان! كوچ ، كوچ!» . [فرشتگان] مى گويند : اى جبرئيل! پس خداوند با حاجت هاى مؤمنان از امّت محمّد ، چه مى كند؟ مى گويد : «خداى متعال در اين شب به همه آنان نگريست و همه را بخشود و آمرزيد ، مگر چهار نفر را : ... شرابخوار ، عاق والدين شده ، قطع رحم كننده و كينه توز» . پس چون شب عيد فطر شود ـ كه به آن «لَيْلَةُ الْجَوائِز (شب جايزه ها)» گويند ـ خداوند ، مُزد عمل كنندگان را بى حساب مى دهد . پس چون صبح روز فطر شود ، خداوند ، فرشتگان خود را به همه شهرها مى فرستد . آنان به زمين فرود مى آيند و سرِ راه ها و گذرگاه ها مى ايستند و مى گويند : «اى امّت محمّد! به سوى پروردگار كريم خويش بيرون آييد كه پاداش فراوان مى دهد و گناه بزرگ را مى آمرزد» . پس چون به نمازگاه هاى خويش برآيند ، خداوند به فرشتگان مى فرمايد : «فرشتگان من! مزد كارگرى كه كارش را انجام دهد ، چيست؟» . فرشتگان گويند : اى معبود و سرور ما! پاداش او ، آن است كه مزدش كامل داده شود . پس خداوند مى فرمايد : «شما فرشتگانم را گواه مى گيرم كه من پاداش روزه دارى و نمازشان را در ماه رمضان ، رضايت و آمرزش خود قرار دادم» و مى فرمايد : «اى بندگان من! از من بخواهيد . به عزّت و جلالم سوگند ، امروز در اين اجتماع خود ، براى دنيايتان چيزى نمى خواهيد ، مگر آن كه به شما مى دهم . به عزّتم سوگند ، تا وقتى مرا مراقب خود بدانيد ، عيب هاى شما را مى پوشانم . به عزّتم سوگند ، شما را پناه مى دهم و شما را پيشِ اصحاب خلود (جاودانگى) رسوا نمى سازم . باز گرديد كه آمرزيده ايد . مرا راضى كرديد؛ من هم از شما راضى شدم» . پس فرشتگان به خاطر پاداشى كه خداوند به اين امّت ، هنگام افطار ، عطا مى كند ، خوش حال مى شوند و به يكديگر مژده و تهنيت مى گويند .

[١] يعنى خدا كه از بنده اش قرض مى خواهد ، توانگر است و به وعده خود وفا مى كند .