٤٥٢.الإقبال ـ به نقل از على بن ميمون زرگر ـ : امام صادق عليه السلام ، هر گاه از قرائت بخشى از قرآن كريم فارغ مى شد ، مى گفت: «خداوندا! آنچه را از كتابت بر من مقدّر فرمودى ، خواندم ؛ كتابى كه بر پيامبرت محمّد ـ كه درود و رحمت تو بر او باد ـ نازل كردى. پروردگارا! تو را حمد و سپاس و منّت كه ما را توان و توفيق بخشيدى. خداوندا! مرا از آنانى قرار بده كه حلال تو را حلال مى شمارند و حرام تو را حرام مى دانند و از نافرمانى هايت پرهيز مى كنند و به محكم و متشابه و ناسخ و منسوخ آن ، ايمان دارند ، و قرآن را برايم شفا و رحمت و پناهگاه و ذخيره قرار بده! خداوندا! آن را همدم من در گورم و مونس من در حشر و نشرم در قيامت قرار بده! با هر آيه اى كه خواندم ، برايم بركتى قرار بده و با هر حرفى كه مرور كردم ، مرا در بالاترين درجات بهشت ، درجه اى بالا ببر! آمين ، اى پروردگار جهانيان! خداوندا! بر پيامبر و برگزيده و هم سخن و راهنمايت و دعوتگر به راهت ، محمّد ، درود فرست و نيز بر على ، امير مؤمنان ، ولىّ تو و جانشين تو پس از فرستاده ات ، و بر جانشينان آنان كه عهده دار حفظ دين تو و به وديعت گيرندگان حقّ تو و عهده داران كار بندگانت هستند! سلام و رحمت و بركات الهى بر همه آنان باد!».

ر . ك : الكافى : ٢ / ٥٧٣ / ١ .