٤٤٧.الإقبال: بدان كه فضل خداوند ، هر گاه به كسى برسد ، در حدّى كه به عبادت هاى مستحب (به سبب امرى كه آن را در نهان خويش مى شناسد و بر آن اعتماد مى كند) اقدام كند ، اندازه قرائتش در ماه رمضان به اندازه همان بيان [١] است. امّا هر كس به حسب دستور موجود در ظاهرِ احاديث ، اقدام به قرائت كند ، به هر مقدار كه فرصت و مقدور باشد ، به همان اندازه خواهد بود. پس اگر مانعى از پيوسته خواندن قرآن در ماه روزه ندارد ، به آنچه از وهب بن حفص از امام صادق عليه السلام روايت شده ، عمل كند. وى گويد : از امام عليه السلامپرسيدم: يك فرد ، قرآن را در چه مدّت بخواند؟ فرمود: «در شش روز و بيشتر». گفتم : در ماه رمضان [ ، چه]؟ فرمود: «در سه روز و بيشتر».

٤٤٨.الكافى ـ به نقل از على بن حمزه ـ : خدمت امام صادق عليه السلامرسيدم. ابو بصير به او عرض كرد: فدايت شوم! آيا در ماه رمضان ، قرآن را در يك شب بخوانم؟ فرمود: «نه». گفت: در دو شب؟ فرمود: «نه». گفت: در سه شب؟ [ امام عليه السلام] با اشاره دست فرمود : «آرى». سپس فرمود: «اى ابو محمّد! رمضان ، حق و حرمتى دارد كه هيچ يك از ماه ها شبيه آن نيست. هر كدام از اصحاب محمّد صلى الله عليه و آله قرآن را در يك ماه يا كمتر مى خواند. قرآن نبايد تندتند خوانده شود؛ بلكه با ترتيل و آرامش خوانده مى شود. هر گاه به آيه اى رسيدى كه ياد بهشت در آن است ، درنگ كن و از خدا بهشت بخواه ، و هر گاه به آيه اى رسيدى كه ياد آتش در آن است ، بِايست و از آتش به درگاه خدا پناه ببر».

[١] مقصود ، قول معصوم است درباره ختم قرآن در ماه رمضان ، كه در ادامه مطلب مى آيد .