ماه خدا - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٢١

٤٣٣.ـ به نقل از زراره كه در حيره [١] خدمت امام صادق المقنعة ـ به نقل از زراره كه در حيره [٢] خدمت امام صادق عليه السلام رسيده بود ـ : چون نماز عصر را خواندم ، گفتم: فدايت شوم! كارى دارم؛ اجازه بفرما بروم. فرمود : «چه عجله اى دارى؟». گفتم : گروهى از دوستانت نزد من افطار مى كنند. فرمود : «اى زراره! بشتاب ، بشتاب ، بشتاب» (سه بار). سپس رو به عُقبه كرد و فرمود: «اى عُقبه! هر كس مؤمنى را افطارى دهد ، كفّاره گناهش تا سال آينده است و هر كس دو نفر را افطارى دهد ، بر خداست كه او را به بهشت ببرد».

٤٣٤.امام صادق عليه السلام: در ماه رمضان ، سَدير بر پدرم وارد شد. فرمود: «اى سدير! مى دانى اين شب ها، چه شب هايى است؟» . گفت : آرى؛ پدرم فدايت! اين شب ها ، شب هاى ماه رمضان است. مگر چه طور؟ [ پدرم] به او فرمود: «آيا مى توانى هر شب از اين شب ها ، ده نفر از فرزندان اسماعيل را آزاد كنى؟». سدير به او گفت: پدر و مادرم ، فدايت! ثروتم به اين اندازه نمى رسد. [ پدرم] پيوسته كم مى كرد تا به يك برده رسيد؛ ولى سدير در همه اين موارد مى گفت: نمى توانم. [ پدرم] فرمود: «آيا نمى توانى هر شب ، مرد مسلمانى را افطارى دهى؟». پاسخ داد : چرا. ده نفر را هم مى توانم. پدرم به او فرمود: «اى سدير! همين را مى گفتم. افطارى دادنت به برادر مسلمانت ، برابر است با [ آزاد كردن] برده اى از فرزندان اسماعيل عليه السلام».