آداب ميهمانى الهى را مى توان به سه دسته زير تقسيم كرد : دسته اوّل . آدابى كه توجّه و پايبندى به آنها ، شرط حتمى براى ورود به ميهمانى الهى است . اين دسته ، عبارت است از پرهيز از مفطِرات روزه [١] به قصد قربت . جايگاه بررسى اين دسته از آداب (احكام) ، فقه است و چون «رساله هاى عمليّه» آنها را به نحو مبسوط بيان كرده اند ، نيازى به طرح تفصيلى اين مباحث در اين مجموعه نيست . دسته دوم . آدابى كه رعايت آنها ، شرط ضرورى براى بهره بردارى انسان از اين ضيافت الهى در جهت تجديد حيات معنوى خويش و رسيدن به تكامل روحى است . بخش سوم اين كتاب ، بيان اين گونه آداب را ، پيش از بازگو نمودن ساير آداب روزه دارى ، در ذيل عنوان «مهم ترين آداب» [٢] عهده دار است . آنچه جامع همه آداب اين دسته است ، پرهيز از محرّمات الهى است . از اين رو ، در گزارش خطبه معروفى كه پيامبر صلى الله عليه و آله در آستانه ماه رمضان فرمود ، آمده است كه امام على عليه السلام در اثناى آن پرسيد :

.يا رَسولَ اللّه ِ ، ما أفضَلُ الأَعمالِ في هذَا الشَّهرِ ؟

.اى پيامبر خدا! بهترينِ كارها در اين ماه چيست؟

.پيامبر خدا پاسخ داد : الوَرَعُ عَن مَحارِمِ اللّه ِ ؛ [٣]

.«پرهيز از محرّمات الهى» .

[١] مفطِرات روزه ، عبارت اند از : يك . خوردن و آشاميدن ، دو . جِماع (آميزش) ، سه . استمنا ، چهار . دروغ بستن به خدا و پيامبر صلى الله عليه و آله و امامان معصوم عليهم السلام ، پنج . رساندن غبار غليظ به حلق ، شش . فرو بردن تمام سر در آب ، هفت . باقى ماندن بر حال جنابت يا حيض يا نفاس تا اذان صبح ، هشت . اماله كردن با چيزهاى روان ، نه . قى كردن عمدى .[٢] ر . ك : ص ٢٤٥ .[٣] براى آگاهى از متن كامل حديث و منابع آن ر . ك : ص ١٦٠ ح ٢١٨ و ص ٢٤٤ ح ٢٦٣ .