٢٩٤.امام سجّاد عليه السلام : حقّ روزه ، آن است كه بدانى آن ، حجابى است كه خداوند بر زبان و گوش و چشم و شهوتت زده تا تو را از آتش ، نگه دارد . پس اگر روزه را ترك كنى ، پوشش الهى را بر خويش ، دريده اى.

٢٩٥.امام سجّاد عليه السلام ـ در دعاى خويش به هنگام خداوندا!... ما را بر روزه دارىِ اين ماه يارى كن ، با نگه داشتن اعضا از نافرمانى ات و به كارگيرى آنها در آنچه خشنودت مى سازد ، تا آن كه با گوش هايمان به بيهوده گوش نسپاريم و با چشم هايمان به بازيچه نشتابيم و دستان خويش را به آنچه ممنوع است ، نگشاييم و با گام هايمان ، به سوى آنچه حرام است ، راه نپوييم ، و تا آن كه شكممان جز از آنچه حلال كرده اى ، پُر نشود و زبان هايمان جز به آنچه فرموده اى ، گويا نشود و خود را جز در آنچه ما را به پاداش تو نزديك مى سازد ، به زحمت نيفكنيم و جز به آنچه از كيفرت باز مى دارد ، نپردازيم.

٢٩٦.الكافى ـ به نقل از محمّد بن مسلم ـ : امام صادق عليه السلام فرمود: «وقتى روزه گرفتى ، گوش و چشم و مو و پوستت هم» و چيزهاى ديگرى هم بر شمرد «روزه باشند» و فرمود: «روز روزه دارى ات ، مثل روز خوردنت نباشد».