خانه هاى كسانى كه به خداوندْ كافر مى شوند ، سقف هايى از نقره و نردبان هايى قرار مى داديم كه از آن بالا بروند * و براى خانه هايشان درها و تخت هايى كه بر آن تكيه زنند ، قرار مى داديم * و [نيز] انواع زيورها را . همانا همه اينها كالاى زندگى دنيايى است و سراى آخرت نزد پروردگارت براى تقواپيشگان است . در حديث پيامبر صلى الله عليه و آله نيز آمده است :

.لَو أنَّ الدُّنيا كانَت تَعدِلُ عِندَ اللّه ِ عز و جل جَناحَ بَعُوضَةٍ ، ما سَقَى الكافِرَ ، وَ الفاجِرَ مِنها شَربَةً مِن ماءٍ ؛ [١]

.اگر نبود اين كه دنيا در نزد خدا برابر با بال پشه اى هم نيست ، هرگز در آن ، يك جرعه آب نيز به كافر و فاجر نمى نوشاند!

خداى متعال در ميهمان سراى رمضان ، جان ها و روح هاى دوستانش را به ضيافت فرا خوانده است ، نه بدن ها و وجود مادّى آنان را ، و اين ، ضيافتى است كه جز او ، كسى ارزش آن را نمى داند . از اين رو خداى سبحان فرموده است : الصَّومُ لى وَ أنَا أجزى بِهِ ؛ [٢] روزه ، از آنِ من است و من خود ، پاداش آن را مى دهم . از سوى ديگر ، شرايط و آداب اين ميهمانى ، بايد هماهنگ با ضيافت جان باشد و طعام و نوشيدنى آن ، هماهنگ با ضيافت روح و هدف از آن نيز پديد آوردن تحوّل روحى و تجديد حيات معنوى انسان و تقويت بنيه روانى او . در اين زمينه ، عالم ربّانى مرحوم شيخ رضا (فرزند فقيه و فيلسوف و عارف بزرگوار ، شيخ محمّدحسين اصفهانى) در الرسالة المجديّة در شرح اين سخن

[١] الأمالى ، طوسى : ٥٣١ / ١١٦٢ ، مكارم الأخلاق : ٢ / ٣٦٨ / ٢٦٦١ ، تنبيه الخواطر : ٢ / ٥٦ ، تحف العقول : ٤٠، الأمالى، صدوق : ٣٠٥/٣٤٨ ، التمحيص : ٤٩ / ٧٩ ؛ سنن الترمذى : ٤ / ٥٦٠ / ٢٣٢٠ ، المستدرك على الصحيحين : ٤ / ٣٤٢ / ٧٨٤٨ در دو منبع اخير ، «و الفاجر» وجود ندارد ، كنز العمّال : ٣ / ١٩٥ / ٦١٣٢ .[٢] براى آگاهى از منابع حديث ر . ك : ص ١٠٠ ، ح ١٠٨ .