از آن جا كه بخصوصِ روزه ، سركوبى شيطان و بستن و تنگ ساختن گذرگاه هاى اوست ، شايسته است كه ويژه خدا گردد؛ زيرا سركوبى دشمن خدا ، يارى نمودن خداست ، و يارى رسانىِ خداوند به بنده اش ، در پىِ يارى كردن بنده به خداست. خداوند فرموده است : «إِن تَنصُرُواْ اللَّهَ يَنصُرْكُمْ وَيُثَبِّتْ أَقْدَامَكُمْ» ؛ [١] اگر خدا را يارى كنيد ، خدا يارى تان مى كند و گام هايتان را استوار مى سازد . پس شروع تلاش ، از بنده است و پاداش دادن به هدايت ، از خدا . از اين رو فرموده است : «وَ الَّذِينَ جَـهَدُواْ فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا» ؛ [٢] و آنان كه در راه ما جهاد كنند ، ما راه هاى خود را به آنان نشان مى دهيم . و فرموده است : «إِنَّ اللَّهَ لاَ يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُواْ مَا بِأَنفُسِهِمْ» ؛ [٣] خداوند ، سرنوشت يك ملّت را عوض نمى كند ، تا وضع خودشان را تغيير دهند . اين تغيير ، با شكستن شهوات انجام پذير است ؛ چون شهوت ها ، چراگاه هاى شياطين اند و تا وقتى سرسبز باشند ، رفت و آمد آنها بريده نمى شود و تا در رفت و آمدند ، جلال خداوند بر بنده آشكار نمى شود و بنده از ديدار خدا محروم مى ماند . پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود :

[١] محمّد ، آيه ٧ .[٢] عنكبوت ، آيه ٦٩ .[٣] رعد ، آيه ١١ .