شعله هاي سرد (بررسی حسادت در قرآن و حدیث) - سروش، محمد علی - الصفحة ٥١

خيانت رهنمون مى شود؛ چرا كه اگر « خود » را مى يافتند و انسانيت و شرف و كرامت خويش را گرامى مى داشتند و جايگاه انسانى خود را در گستره آفرينش ، بالاتر از آن مى دانستند كه مغلوب شهوات شوند، هرگز به سوى « از خود بيگانگى » ره نمى سپردند و در عرصه هاى زندگى اجتماعى، به جرم و بزه و جنايت ، دست نمى آلودند. امام على عليه السلام مى فرمايد: مَنْ كَرُمَتْ عَلَيْهِ نَفْسُهُ ، لَمْ يَهِنْها بالْمَعْصِيَةِ. [١] كسى كه [خويش را عزيز يافت و] صاحب كرامت نفْس شد، هيچ گاه خود را با گناه ، خوار نمى كند. بر اين اساس، حسد، از جمله صفات مذمومى است كه از احساس حقارت و ذلّت نفس ، ناشى مى شود. [٢] امام على عليه السلام مى فرمايد: اَلْحَسَدُ خُلْقٌ دَنى ءٌ وَ مِنْ دِناءَتِهِ أَنَّهُ مُؤكِّلٌ بِالأَْقْرَبِ فَالأَْقْرَبِ . [٣] حسد، خُلق پستى است و از پستى آن، اين كه بيشتر به نزديكان سرايت مى كند. و در جاى ديگر مى فرمايد : الْحَسَدُ دَأْبُ السُّفَّلِ . [٤] حسد، طبيعت افراد فرومايه است. نيز مى فرمايد: سِلاحُ اللُّؤْمِ الْحَسَدُ . [٥] سلاح انسان پست، حسد است.